Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Γίναμε το ένα που κανείς απ’ τους δύο δεν περίμενε. Σαν αριθμός μια μονάδα πάνω από το μηδέν δεν λέει τίποτα, μα στη ζωή του καθενός μας μέτρησε χρόνια για να ‘ρθει.
Ανάμεσα στα αναπάντητα ερωτήματα που μάστιζαν το παρελθόν, μετά από καιρό βρήκαμε τις απαντήσεις. Όλα εκείνα τα «γιατί» των παλιών σχέσεων, που κάποτε έμοιαζαν με χάρτη χαμένου θησαυρού, τώρα δεν έχουν καμία σημασία. Στα χέρια μας έμεινε απλώς ένα άδειο χαρτί, γιατί μέσα απ’ το μαζί βρήκαμε το πραγματικό χρυσάφι μας, αυτό που μας ενώνει.
Αυτό το ένα μωρό μου είμαι εγώ, είσαι εσύ…
Είναι η αγάπη μας, η αρχή του εκατό, του χίλια, των εκατομμυρίων που μας ξεχωρίζει σε αυτόν τον κόσμο.Είσαι το χαμόγελο πάνω στο πρόσωπο της θάλασσας όταν την κοιτάζω με λαχτάρα μέχρι να φανείς. Είσαι στον βαθυστόχασρο ουρανό το όνειρο κάθε επιθυμίας μου. Είσαι η αίσθηση της φωτιάς που καίει τα στήθη μου κάθε φορά που γεύομαι το κορμί σου, μα και η μεγαλύτερη αλήθεια μέσα στο ψέμα των χειλιών που ακροβατούμε.
Είσαι το μηδέν, το ένα και το άπειρο της κάθε στιγμής μου.
