Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Την αγάπη δεν είναι απαραίτητο να την κρίνεις.
Μην της φωνάζεις… πληγώνεται.
Μην της γκρεμίζεις το όνειρο.
Είναι απαραίτητο να της λες “νιώθω”.
Είναι απαραίτητο να την χαίρεσαι.
Το “σ’ αγαπώ” δεν είναι συμβόλαιο.
Δεν είναι συμβατό με οτιδήποτε άλλο, συγκρίσιμο.
Την κρατώ στην αγκαλιά μου, απλά σημαίνει ότι την έχω φυλαχτό.
Ότι την φυλάω για πάντα στην ψυχή μου.
Όσα ζήσαμε, ή όχι.
Όσα είπαμε και όσα ίσως θα πούμε.
Η αγάπη δεν είναι μόνο το άγγιγμα ψυχής.
Η αγάπη είναι να μη φύγεις ποτέ από το μυαλό μου.
Από τη ζωή μου, από την κάθε μέρα μου.
Κλείνοντας τα μάτια μου, σε αγαπώ.
Ανοίγοντας τα μάτια μου, σε αγαπώ.
Δεν είναι ο έρωτας…
Η αγάπη είναι απρόσμενη, έρχεται…
Επίμονα κολλάει πάνω σου…
Αξίζει όταν δεν φεύγει ποτέ…
Κάθεται τόσο αν πραγματικά αξίζει που και να τη διώξεις πάντα γυρίζει πίσω.
Πάντα στέκεται στο ύψος της.
Πάντα τρέχει να δώσει ευτυχία.
Μένει μαζί σου, ακόμη κι αν είναι πλατωνική.
Είναι η αγάπη μιας ζωής.
Η αγάπη των στιγμών, του μυαλού, το γέμισμα του είναι σου.
Των ονείρων.
Τα πάντα είναι αγάπη…
Αρκεί τα πάντα να είμαι εγώ, και τα πάντα να είσαι εσύ!
