Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν με νοιάζει τι κατάφερες μέχρι σήμερα. Ούτε τι δεν κατάφερες. Δεν με νοιάζει πόσες φορές άλλαξες γνώμη, δρόμο, ανθρώπους, δουλειές, πόλεις. Με νοιάζει να μου πεις τι ονειρεύεσαι ακόμα. Εκεί θα καταλάβω ποιος είσαι.
Γιατί τα όνειρα δεν είναι στόχοι σε λίστες. Δεν έχουν deadlines, checkboxes και πλάνο πενταετίας. Μερικές φορές δεν έχουν καν λογική. Ευτυχώς.
Είναι εκείνα τα πράγματα που επιμένουν μέσα σου ενώ εσύ έχεις κάνει ό,τι μπορούσες για να τα ξεχάσεις. Εκείνο το μέρος που θέλεις να πας. Εκείνη η ζωή που θα ήθελες να δοκιμάσεις. Εκείνος ο άνθρωπος που θέλεις να αγαπήσεις χωρίς να υπολογίσεις από πριν πόσο θα πονέσει αν στραβώσει.
Μεγαλώνοντας γινόμαστε πολύ καλοί στο να βάζουμε τα όνειρά μας στη θέση τους.
«Δεν γίνεται τώρα.»
«Έχω άλλες προτεραιότητες.»
«Αργότερα.»
Το αργότερα είναι ύπουλη λέξη. Σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν είπες όχι.
Κι όμως, καμιά φορά είπες.
Δεν πιστεύω ότι πρέπει να κυνηγήσουμε κάθε όνειρο μέχρι τελικής πτώσης. Κάποια τα ξεπερνάμε. Κάποια παύουν να μας αφορούν. Κάποια, αν είμαστε τυχεροί, καταλαβαίνουμε εγκαίρως ότι ήταν εντελώς λάθος για εμάς.
Υπάρχουν όμως κι εκείνα που μένουν.
Περνούν χρόνια και μένουν.
Αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζεις εσύ, αλλάζουν όλα και εκείνα επιμένουν να σου χτυπούν τον ώμο.
Αυτά είναι που με ενδιαφέρουν.
Γιατί δεν πιστεύω πως είμαστε μόνο όσα ζήσαμε.
Είμαστε και όσα δεν έχουμε ζήσει ακόμα, αλλά εξακολουθούμε να τα θέλουμε.
Τα όνειρά μας είναι η ταυτότητά μας.
Και ίσως το πιο τίμιο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε μεγαλώνοντας είναι να μην τα μικρύνουμε για να χωρέσουν στη ζωή που ήδη έχουμε.
Να μεγαλώσουμε λίγο τη ζωή.
Να χωρέσουν κι αυτά.
