Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Οσα φέρνει η στιγμή…
Τα ωραιότερα φιλιά έχουν δοθεί σε στάθμους τραίνων και αεροδρόμια.
Οι πιό ζεστές αγκαλιές πριν την απογείωση, έχουν ρομαντικές ιστορίες να διηγηθούν.
Εκεί στον αποχαιρετισμό, πόσες και πόσες φορές, δύο άνθρωποι έχουν μιλήσει μέσα σπό μια ζεστή σφιχτή αγκαλιά.
Τα ομορφότερα λόγια έχουν εκφραστεί μέσα από το απαλό άγγιγμα των σωμάτων που ξέρουν να μιλάνε την αλήθεια τους.
Ο αποχαιρετισμός σε τέτοια μέρη φέρει έναν ξεχασμένο ρομαντισμό, μια επαφή ανθρώπινα καρδιακή.
Οσα φέρνει μια στιγμή σαν αυτή, συντροφεύει με γλύκα μέχρι την επόμενη συνάντηση.
Μια βαλίτσα στο χέρι μαρτυρά την προσμονή για το “θέλω να σε ξαναδώ!”.
Τα ωραιότετα φιλιά έχουν δοθεί σε αεροδρόμια και σταθμούς τραίνων, απαλά, ζεστά, τρυφερά, αισθαντικά, αβίαστα.
Χωρίς προσδοκία, χωρίς βιασύνη.
Αργά, απαλά και ήσυχα, κάνοντας θόρυβο μέσα απ’ τη σιωπή τους.
Τα ωραιότερα φιλιά είναι αυτά που εγκαταλείπεις το μυαλό και αφήνεσαι στην στιγμή να σε συνεπάρει.
Είναι αυτά που “κουμπώνουν” στη στιγμή, που ταιριάζουν στον τρόπο χωρίς καμία προσπάθεια, είναι αυτά που τα αναπολείς ξανά και ξανά.
Κάθε αποχαιρετισμός και μια ιστορία γραμμένη σε σταθμούς τραίνων και αεροδρόμια, κάθε αποχαιρετισμός, ίσως και μια αρχή μιας άλλης ιστορίας…
Μια γλύκα για συντροφιά, να σου θυμίζει πως όσα φέρνει μια στιγμή… δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος!
