Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Ξεκινώντας την μέρα θέλω να σ’ευχαριστήσω για όλα.
Σ’ευχαριστώ για όσα μου χάρισες και για όσα μοιράστηκες μαζί μου.
Σ’ευχαριστώ για την ψυχή σου την ατελείωτη που αγάπησε την δική μου.
Σ’ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιέρωσες για να με κάνεις ευτυχισμένη.
Σ’ευχαριστώ που χάρηκες με τις χαρές μου.
Σ’ευχαριστώ που ήσουν εκεί στα δύσκολα.
Σ’ευχαριστώ που έζησες μαζί μου καινούριες εμπειρίες.
Σ’ευχαριστώ που με συγχώρεσες για εκείνες τις στιγμές που σε πλήγωσα.
Σ’ευχαριστώ που μου υπενθύμιζες κάθε φορά το ότι αξίζω να αγαπηθώ.
Υπήρξες στην ζωή μου και μέλωνες τον δρόμο μου. Που με αγάπησες με όλες τις ατέλειές μου. Που έκανες την κάθε μέρα μου χαρούμενη. Που μ’έπαιρνες αγκαλιά και ξεχνούσα τα πάντα.
Σ’ευχαριστώ, γιατί ένα κομμάτι μου είναι πλέον δικό σου.
Είναι το κομμάτι που θα μου υπενθυμίζει το πόσο σημαντικός υπήρξες στην ζωή μου, αυτό που θα ανασαίνει μέσα μου και θα μου ξυπνάει τις καλές μου αναμνήσεις.
Ένα κομμάτι μου θα είναι πάντα δικό σου.
Είναι όλο αυτό που μ’έκανες να νιώσω, είναι αυτό που μ’έκανες να αγαπήσω.
Και τώρα που δεν είμαστε μαζί, θέλω να είσαι καλά, να είσαι ευτυχισμένος και να νιώθεις όμορφα.
Θέλω να είσαι χαρούμενος με τις επιλογές σου.
Θέλω να συνεχίσεις τον όμορφο δρόμο σου με χαρά κι όχι με λύπη, με ομορφιά κι όχι ασχήμια.
Σ’ευχαριστώ που υπήρξες τόσο όμορφα δίπλα μου.
