Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Δεν σε θέλω για να κουμπώσεις μαζί μου.
Δεν ψάχνω ένα ταίρι που “ταιριάζει” τέλεια.
Δεν θέλω να τσεκάρω κουτάκια: ίδια χόμπι, ίδιοι ρυθμοί, ίδια “θέλω”.
Δεν με νοιάζει αν σου αρέσουν οι ίδιες ταινίες ή αν πίνεις τον καφέ σου όπως εγώ.
Στον έρωτα δεν ψάχνεις να κουμπώσεις.
Ψάχνεις να καεί κάτι.
Να ξεβολευτείς. Να σου ανακατέψει την καρδιά.
Ψάχνεις αυτό το βλέμμα που δεν χρειάζεται εξήγηση.
Αυτό το άγγιγμα που δεν υπολογίζει τι ώρα είναι, πού βρίσκεστε, τι θα πει ο κόσμος.
Δεν είσαι για μένα αν απλώς ταιριάζεις.
Είσαι για μένα αν με κάνεις να μην θέλω να είμαι με καμία άλλη.
Αν δίπλα σου σταματάω να κοιτάω το ρολόι.
Αν χάνομαι λίγο και με βρίσκω μέσα σου.
Δεν με ενδιαφέρει αν συμφωνούμε σε όλα.
Με νοιάζει να είμαστε αληθινοί.
Να μπορούμε να διαφωνούμε και να ξαναπιάνουμε το χέρι ο ένας του άλλου σαν να μην υπήρξε τίποτα.
Να μη χωράμε σε “σωστά” και “λάθη”, αλλά σε “εδώ είμαι” και “δεν πάω πουθενά”.
Ο έρωτας δεν είναι μηχανισμός. Δεν είναι συμμετρία.
Είναι ατέλεια που λάμπει.
Είναι παραφωνία που σε διαλύει και σε φτιάχνει από την αρχή.
Γι’ αυτό σου λέω.
Δεν σε ψάχνω για να κουμπώσεις.
Σε θέλω για να τιναχτεί ό,τι πίστευα στον αέρα.
Κι αν τελικά σταθούμε, να σταθούμε όχι γιατί ταιριάξαμε,
αλλά γιατί διαλέξαμε να μείνουμε.
Μέσα στη φλόγα. Μαζί.
