Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά πνίγεσαι. Σε βλέπω. Στα βλέμματά σου που γυρνούν αλλού όταν προσπαθώ να σε κοιτάξω λίγο πιο βαθιά. Στις λέξεις σου που σπάνε στα μισά, στα «δεν πειράζει» που λέγονται για να καλύψουν αυτά που πειράζουν. Σε εκείνη τη σιωπή σου, που είναι πιο βαριά κι από το πιο δυνατό «φεύγω».
Και σε ρωτάω: πόσες φορές θα πνιγείς στα ανείπωτα;
Γιατί φοβάσαι τόσο να μιλήσεις;
Νομίζεις ότι θα πονέσεις λιγότερο αν τα κρατήσεις μέσα σου; Νομίζεις ότι, αν δεν τα πεις, δεν θα υπάρξουν; Ότι το «δεν πειράζει» θα γίνει κάποτε αλήθεια; Δεν το βλέπεις ότι έτσι χάνεσαι; Ότι με κάθε λέξη που δεν λες, χτίζεις μια απόσταση που δεν ξέρω αν μπορώ να διασχίσω πια;
Θέλω να σου πω κάτι, και θέλω να το ακούσεις καλά:
Δεν υπάρχει έρωτας χωρίς αλήθεια. Χωρίς εκείνα τα δύσκολα λόγια που καίνε, χωρίς εκείνες τις στιγμές που λες αυτό που σε πνίγει, ακόμα κι αν φοβάσαι την αντίδραση. Αν τα κρατάς όλα μέσα σου, τότε τι είμαστε εμείς; Μια εικόνα; Ένα σκηνικό που φαίνεται όμορφο απ’ έξω αλλά μέσα σαπίζει;
Εγώ δεν θέλω ψεύτικες ισορροπίες.
Δεν θέλω να ζω σε ένα «είμαστε καλά», όταν ξέρω ότι δεν είμαστε. Θέλω να φωνάζεις αν χρειάζεται. Θέλω να μου πεις τι σε πονάει, τι σε φοβίζει, τι σε θυμώνει. Θέλω να ξέρω όλα όσα σε κρατάνε ξάγρυπνη τα βράδια. Και θέλω να τα ξέρω όχι για να τα διορθώσω, αλλά γιατί αυτό σημαίνει να είσαι εδώ. Να είσαι μαζί μου, ολόκληρη.
Μην πνίγεσαι άλλο στα ανείπωτα.
Ξέρεις τι κάνουν οι λέξεις που δεν λέγονται; Γίνονται κόμποι στο στομάχι, βάρη στην καρδιά. Σε κάνουν να χάνεις τον εαυτό σου, να απομακρύνεσαι από αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε. Και, πίστεψέ με, όσο κι αν σ’ αγαπάω, δεν μπορώ να σε φέρω πιο κοντά αν δεν θέλεις να πλησιάσεις.
Φώναξέ το, αν χρειαστεί.
Πες μου όσα σε πνίγουν. Πες μου τα παράπονά σου, τα λάθη μου, τα δικά σου λάθη. Μην τα καταπίνεις. Γιατί όσο τα καταπίνεις, τόσο πνίγεσαι. Και όσο πνίγεσαι, τόσο απομακρύνεσαι.
Εγώ είμαι εδώ.
Δεν είμαι τέλειος, το ξέρεις. Αλλά είμαι εδώ. Έτοιμος να σε ακούσω, ακόμα κι αν δεν αντέχω αυτά που θα πεις. Γιατί σε προτιμώ έτσι: αληθινή, ακόμα και δύσκολη, από το να είσαι μια σκιά που φοβάται να εκτεθεί.
Ο έρωτας δεν είναι εύκολος.
Είναι δύσκολος, είναι απαιτητικός, είναι πόλεμος. Αλλά είναι και λύτρωση. Είναι το να κοιτάζεσαι στα μάτια με ό,τι έχεις, χωρίς φόβο. Και αυτός ο έρωτας που θέλω εγώ μαζί σου, δεν έχει χώρο για ανείπωτα.
Οπότε, πες μου. Όλα. Τα όμορφα, τα δύσκολα, τα σκληρά. Μην πνιγείς άλλο. Γιατί εγώ είμαι εδώ για να σε κρατήσω – αλλά μόνο αν εσύ μου αφήσεις χώρο να το κάνω.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
