Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Δεν ζητώ πολλά. Δεν περιμένω να αλλάξεις τον κόσμο, ούτε να βρεις τις σωστές λέξεις που θα γιατρέψουν τις πληγές μου. Αλλά μια εξήγηση. Ένα γιατί. Κάτι που να στέκεται αντάξιο του έρωτα που σου έδωσα και της προδοσίας που μου άφησες.
Δεν ξέρω τι πόνεσε περισσότερο. Η σιωπή σου όταν έφυγες ή τα ψέματα που άφησες πίσω σου. Εκείνο το κενό που έμεινε να αιωρείται, σαν μια αόρατη κουβέρτα που δεν λέει να φύγει από πάνω μου. Έρωτας και προδοσία. Δυο λέξεις τόσο ξένες, κι όμως, τις έδεσες μαζί σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Σε κοίταξα στα μάτια και σου έδωσα ό,τι είχα.
Την αγάπη μου, τον χρόνο μου, τις σκέψεις μου, το πιο αληθινό μου κομμάτι. Κι εσύ; Εσύ διάλεξες να το πατήσεις, να το σκορπίσεις στον αέρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν ήθελα τίποτα παραπάνω από αυτό που είχαμε. Δεν ζήτησα υποσχέσεις που δεν μπορούσες να κρατήσεις. Ζήτησα μόνο ειλικρίνεια. Και αυτό, τελικά, ήταν πολύ για σένα.
Κι όμως, σου ζήτησα να μιλήσεις.
Όχι για να δικαιολογηθείς, αλλά για να προσπαθήσω να καταλάβω. Πώς μπορείς να προδίδεις αυτό που σου δόθηκε απλόχερα; Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον και να τον ρίχνεις τόσο χαμηλά; Δεν μπορώ να βρω απαντήσεις. Και αυτές οι απαντήσεις είναι που σου χρωστάω να μου δώσεις.
Γιατί ο έρωτας ήταν αληθινός.
Μπορείς να πεις ό,τι θέλεις για εμένα. Να πεις ότι δεν ήμουν αρκετή, ότι ζήτησα πολλά, ότι έκανα λάθη. Αλλά όχι για τον έρωτά μου. Εκείνος ήταν αγνός, ξεκάθαρος, χωρίς καμία επιφύλαξη. Ήταν κάτι που αξίζει τουλάχιστον μια εξήγηση. Όχι μια δικαιολογία της στιγμής, αλλά μια αλήθεια που να στέκεται δίπλα στο βάρος της προδοσίας σου.
Χρωστάς να μιλήσεις.
Όχι γιατί με πονάει πια. Αλλά γιατί χρειάζομαι το κλείσιμο. Το τέλος που δεν έδωσες. Να αφήσω πίσω μου αυτό που υπήρξε, να καταλάβω γιατί κατέρρευσε. Να μαζέψω τα κομμάτια μου χωρίς να αναρωτιέμαι για πάντα τι πήγε στραβά.
Δεν ξέρω αν έχεις τα κότσια.
Να σταθείς απέναντί μου και να πεις την αλήθεια. Όχι εκείνη που θα μετριάσει τις τύψεις σου, αλλά την πραγματική. Εκείνη που δείχνει ποιος πραγματικά ήσουν όταν διάλεξες να προδώσεις αυτό που είχαμε. Και αν δεν το κάνεις, να ξέρεις πως δεν θα σου ζητήσω τίποτα άλλο. Γιατί ό,τι κι αν πεις ή δεν πεις, εγώ θα προχωρήσω.
Αλλά το χρωστάς.
Όχι για μένα, αλλά για αυτόν τον έρωτα που πέθανε εξαιτίας σου. Γιατί η σιωπή σου είναι πιο βαριά από το ψέμα, και εγώ δεν θα αφήσω αυτή τη σιωπή να με στοιχειώνει για πάντα.
Χρωστάς μια εξήγηση, λοιπόν. Όχι επειδή τη ζητάω, αλλά επειδή την αξίζει αυτό που ζήσαμε. Αν μπορείς. Αν τολμάς. Αν ακόμα σου έχει μείνει λίγη ανθρωπιά.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
