Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Πιστεύεις σ’ αυτό που λένε “όλα στο μυαλό είναι”; Ή στο άλλο, το “ξυπνάς ένα πρωί και…”; Εγώ όχι.
Τόσα χρόνια το ψάχνω κι ακόμα δεν έχω βρει εκείνο το γαμημένο κουμπί, που το πατάς και είτε ξεχνάς, είτε παύεις να νιώθεις ό, τι ένιωθες μέχρι το προηγούμενο λεπτό. Έχω ξυπνήσει πολλά πρωινά, έχω κοιταχτεί στον καθρέφτη, έχω πει με στεντόρεια φωνή “Τέλος!”, και τα βράδια με έβρισκαν έχοντας κάνει τις ίδιες μαλακίες, αν όχι και μεγαλύτερες.
Και ξέρεις γιατί; Γιατί όταν ερωτεύεσαι, δεν ερωτεύεσαι μόνο με το μυαλό, αλλά και με τα μάτια, τα χέρια, τα αυτιά, την καρδιά.
Γιατί όταν ερωτεύεσαι, ελπίζεις· κι η ελπίδα δεν τιθασεύεται· κοντράρεται με τη λογική, ώσπου πεθαίνει. Κι αυτός είναι ο λόγος, που βρέθηκες κι εσύ κάποια στιγμή σε μία τοξική σχέση. Σε μία σχέση που σε πρόσβαλλε και σε εξαντλούσε, κι όμως παρέμενες. Έσφιγγες τα δόντια, κι έλεγες ” δεν πειράζει” , ενώ πείραζε!
Έλεγες “θα αλλάξει”, αλλά δεν άλλαζε! Όσα τα λάθη του, τόσες και οι δικαιολογίες που επινόησες. Έδειξες κατανόηση τις φορές που δεν είχε χρόνο για σένα, χωρίς καν να στο ζητήσει. Προσποιήθηκες την αφελή, για να μην τον φέρεις αντιμέτωπο με το ψέμα του. Συγχώρεσες όλες εκείνες τις μέρες που “χανόταν”, χωρίς να τον ρωτήσεις ποτέ το γιατί.
Ήσουν εκεί κι ήσουν πάντα διαθέσιμη. Μέχρι που πια δεν ήσουν εσύ… Και τώρα που έγινες κάποια που σου μοιάζεις, για πες μου, σ’ αρέσεις;
Ή τουλάχιστον πες μου αν άξιζε τον κόπο τελικά…
