Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Τα χρόνια περνούν και νιώθω ότι σαν χθες ήταν που έτρεχα χαρούμενη να συναντήσω το άπιαστο.
Εκείνους τους εφηβικούς έρωτες, που το φλερτ λεγόταν συναίσθημα, χαμόγελο, το φιλί το πιο γλυκό του κόσμου, που όταν τελείωνε, το δάκρυ το σκούπιζε ο αληθινός φίλος.
Ξέρεις για ποιους λέω.
Για κείνα τα παιδιά που μαζευόταν να σκεφτούν πως θα σε κάνουν να γελάσεις και να ξεχάσεις τι σε στεναχώρησε.
Ήμουν μέσα σε εκείνες τις παρέες που δεν νιώθαμε την ανάγκη για πολλά.
Τα ασβεστωμένα πεζοδρόμια της εποχής, μας φιλοξενούσαν ακούγοντας τα μυστικά μας, τα όνειρά μας, τα παγκάκια δεχόταν τα γέλια μας, για να μας χωρέσουν.
Μια βόλτα στα στενά της γειτονιάς λίγη μουσική στο φορητό ραδιόφωνο χωράνε σε όλη μας τη ζωή.
Τότε που οι υποσχέσεις δίνονταν με μια μόνο ματιά και η καρδιά πίστευε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και τώρα, ενώ τα χρόνια αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα πάνω μου, αναρωτιέμαι αν χάθηκαν στ’ αλήθεια όλα αυτά ή αν κρύβονται ακόμη κάπου μέσα μου.
Και τελικά οι αναμνήσεις που επιστρέφουν απρόσκλητες, έχουν εκείνη την γνώριμη μυρωδιά, σε ένα τραγούδι που παίζει απ’ τα παλιά και με γυρίζει πίσω.
Νοσταλγώ τους ανθρώπους εκείνης της εποχής.
Νοσταλγώ εκείνον τον εαυτό μου, που αγαπούσα πιο αθώα, γελούσα πιο δυνατά, και πίστευα πως τα όμορφα δεν τελειώνουν, αλλά και η ζωή ήταν μόνο γέλιο, με ένα άτυχο μόνο κατά καιρούς δάκρυ.
Και κάθε φορά που τον θυμάμαι, χαμογελώ.
Γιατί, όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, ένα κομμάτι του ζει ακόμη μέσα μου, κρατώντας ζεστές, νοσταλγικές τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου.
Νοσταλγώ να γυρίσω πάλι στο τότε.
