Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θα τους ξεχωρίσεις.
Από τις ρωγμές τους. Από τα αληθινά γέλια που δεν στήνονται για φωτογραφίες.
Από τα δάκρυα που πέφτουν αθόρυβα σε σαλόνια γεμάτα ζωή.
Από τις σιωπές που δεν βαραίνουν, γιατί έχουν μέσα τους παρουσία.
Δεν λένε μεγάλα λόγια.
Απλώς είναι εκεί.
Όταν όλα καταρρέουν, όταν όλα ξεκινούν, όταν απλώς υπάρχεις.
Χωρίς να χρειάζεται να εξηγείς.
Το σπίτι που έφτιαξες για εσένα, το έφτιαξες για όλους, και δεν ξεχωρίζει για τις παρεμβάσεις αισθητικής και.. design.
Έχει μυρωδιές. Ζεστασιά και αγάπη. Έχει θαλπωρή..
Φαγητά που μαγειρεύονται πάνω από κουβέντες για ταξίδια και όνειρα.
Μουσικές που μπλέκονται με φωνές, και κάτι γέλια που δεν ταιριάζουν στην κλίμακα, αλλά ταιριάζουν σε σένα.
Δεν λέει πουθενά «μόνος».
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, είναι το καταφύγιο.
Σε κρατάνε όταν λυγίζεις, σε περιμένουν όταν χάνεσαι, σε δέχονται όταν γυρνάς.
Δεν ζητάνε ανταλλάγματα. Δεν μετράνε προσφορές.
Δεν κάνουν ταμείο στο τέλος της μέρας.
Και το κυριότερο, δεν παίρνουν τους εαυτούς τους και πολύ στα σοβαρά..
Και μέσα στα χρόνια, αυτό που φτιάχνετε…
Δεν είναι απλώς μια συμβίωση. Δεν είναι συνήθεια.
Είναι οικογένεια.
Μια οικογένεια που λειτουργεί σαν φάρος.
Που ρίχνει φως εκεί που φοβάσαι,
που δείχνει τον δρόμο πίσω στο «μαζί»,
που φροντίζει να μη χαθεί κανείς — ούτε καν από τον ίδιο του τον εαυτό.
Και δεν πειράζει αν χάθηκες.
Αν διάλεξες όλους τους λάθος δρόμους για να φτάσεις σ’ αυτούς.
Αν κολύμπησες ανάμεσα σε ναυάγια και για λίγο ένιωσες πως είσαι ένα απ’ αυτά.
Δεν πειράζει.
Γιατί όλα, μα όλα, έγιναν για να βρεις το δικό σας «μαζί».
Αυτό που δεν χτίζεται εύκολα.
Που δεν το χαρίζεις και δεν το ζητιανεύεις.
Αυτό που κουβαλάει σιωπές, καταιγίδες, γέλια και φως.
Το δικό σας «μαζί» δεν σε έσωσε.
Σε αναγνώρισε.
Κι αυτό, αγάπη μου, είναι σωτηρία.
Kι αυτή η σωτηρία.. η αμοιβαία.. δεν αποτιμάται, δεν χρεώνεται και δεν πιστώνεται.
Απλά.. τη ζεις!
