Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Αναρχική. Από κούνια. Δεν μου άρεσαν ποτέ τα όρια, οι συμβιβασμοί και τα πρέπει. Είχα θέμα με τους κανόνες και πάντα θα έχω. Απαιτώ το ακατόρθωτο, το διεκδικώ, το λαχταρώ. Αγύριστο κεφάλι, που δεν μπαίνει σε καλούπια λογικής και μισές αλήθειες.
Δεν μου αρέσει να αποφεύγω τα άκρα. Η γεύση τους με εξιτάρει, μου δίνει ώθηση για ζωή. Με απελευθερώνει από τα δεσμά του μέτριου. Όλα ή τίποτα, όλα και πολύ. Αυτή είμαι.
Αναρχική στον έρωτα και στο υπερβολικό συναίσθημα. Την αλήθεια εκεί θα τη βρεις. Στις αγκαλιές που δεν χορταίνεις, από εκείνες τις κτητικές, που σε κρατάνε λες και δεν υπάρχει αύριο, στις ματιές που σε λιώνουν, που σε διαπερνούν, αυτά τα μάτια που σε κοιτάνε με πόθο και έρωτα. Ό,τι αξίζει συμβαδίζει με την υπερβολή και δεν ζητάει την άδεια κανενός. Το μόνο που ζητάει είναι την ολοκληρωτική παράδοση.
Ο αναρχικός έρωτας δεν είναι για όλους. Για μένα είναι τρόπος ζωής, είναι να αντέχω να αφεθώ στο άγνωστο, να περπατήσω σε δρόμους σκοτεινούς μα συνάμα εκθαμβωτικούς, όπου ο κίνδυνος παραμονεύει σε κάθε γωνιά. Με θέλει ολόκληρη και όχι μισή. Θέλει να με ξεγυμνώσει από φόβους, πληγές, να μου χαρίσει ανάσες που κόβονται και στιγμές που με καίνε.
Δεν τους διαλέγεις αυτούς τους έρωτες. Σε διαλέγουν. Το θέμα είναι αν αντέχεις να τους ζήσεις. Αντέχεις να καίγεσαι; Αντέχεις να καείς για να ζήσεις ό,τι πιο ανατριχιαστικό μπορεί να ζήσει η ύπαρξη σου ολόκληρη;
Αντέχω, γιατί έτσι έχω μάθει να ζω. Αναρχικά, να πηγαίνω κόντρα και να γουστάρω.
Ζήστε αναρχικά, αξίζει!
