Γράφει η Εύα Καρρά
Υπάρχουν άνθρωποι που μοιράζουν απλόχερα την κριτική τους αλλά κρατούν σφιχτά τα καλά τους λόγια. Σαν να είναι προνόμιο που δεν πρέπει να χαριστεί εύκολα, λες και η αναγνώριση μειώνει την αξία τους. Τους βλέπεις να εντοπίζουν κάθε ψεγάδι, κάθε αδυναμία, να στέκονται πάντα στην αρνητική πλευρά της εικόνας. Λες και φοβούνται να παραδεχτούν το όμορφο που έχουν μπροστά τους.
Κι όμως, η αλήθεια είναι απλή: όλοι διψάμε για μια λέξη ενθάρρυνσης. Ένα «μπράβο» που δεν είναι τυπικό αλλά αληθινό, μπορεί να αναστήσει τη δύναμη ενός ανθρώπου. Ένα «τα κατάφερες» έχει τη δύναμη να απαλύνει κούραση μηνών, να φωτίσει μια μέρα που μοιάζει βαριά. Δεν είναι κολακεία ούτε ψεύτικο χάδι. Είναι η αναγνώριση πως βλέπεις την προσπάθεια του άλλου, πως σέβεσαι τον κόπο του και τον τιμάς.
Η κριτική έχει αξία όταν είναι εποικοδομητική, όταν συνοδεύεται από επιχειρήματα που βοηθούν να βελτιωθείς. Αλλά η στείρα κακία δεν οδηγεί πουθενά. Δεν εμπνέει, δεν διορθώνει, απλώς μικραίνει αυτόν που την εκτοξεύει. Αντίθετα, ο καλός λόγος μεγαλώνει και εκείνον που τον λέει και εκείνον που τον ακούει. Γεμίζει χώρο με φως, με θετική ενέργεια, με πίστη.
Όταν στηρίζεις τον άλλον, δεν χάνεις· κερδίζεις. Χτίζεις γέφυρες εμπιστοσύνης, γίνεσαι κομμάτι της δύναμής του. Κι αν το καλοσκεφτείς, ένα ειλικρινές «συγχαρητήρια» μπορεί να είναι ακριβώς το χέρι που χρειάζεται κάποιος για να σηκωθεί από μια πτώση. Μια μικρή φράση που δίνει φτερά εκεί που πριν υπήρχε μόνο βάρος.
Ας μάθουμε λοιπόν να μιλάμε με καλοσύνη. Δεν κοστίζει τίποτα, μα μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Μια καλή κουβέντα δεν είναι πολυτέλεια· είναι ανάγκη. Και όποιος τη χαρίζει, αφήνει πίσω του ένα κομμάτι φωτός που δύσκολα ξεθωριάζει.
