Γράφει η Ντέμη Κάργατζη
Αύγουστος, ζέστη. Ένας μεγάλος ήλιος στην Εθνική οδό Ηρακλείου – Χανίων. Τρία τσιγάρα δρόμος, ίσως και τέσσερα, άντε και πέντε!
Μια ευθεία γκρι, μ’ασπρές γραμμές. Άλλοι πάνε, άλλοι έρχονται.. Αυτοκίνητα μεγάλα και μικρά. Λεωφορεία, φορτηγα, μια διαδρομή για όλους τόσο ίδια και τόσο διαφορετική, σαν και τη ζωή μας!
Μια ευθεία θα έπρεπε να ναι η ζωή μας, μα δεν είναι! Στροφές, ανέβα – κατέβα, δρόμοι κακοτράχαλοι. Όλα τα έχει.. και σε τέτοιες διαδρομές είναι που χάνονται οι σκέψεις.
Ελεύθερες, με τσίτα τα γκάζια!
Μόνος σου, ολομόναχος σε μια ευθεία, μ’ένα τσιγάρο στο χέρι, και να μην ξέρεις, αν ετούτος ο δρόμος, είναι παράδεισος ή κόλαση.
Στο νου μου η τρεχάλα! Να φύγω, να τρέξω, να ξεφύγω. Να ξεφύγω από τι; Από ποιον;
Από εσένα, από τους άλλους, από εμένα; Σκόνη και θρύψαλα. Σμπαράλια..
Το καλύτερο που έχεις να κάνεις, είναι το φευγιό. Το μπαμ. Άμα τίποτα δεν σε κρατάει, να φεύγεις. Να τρέχεις. Να τρέχεις με 100, με 200, με όσα χρειαστεί! Μακριά!
Ψυχή ελεύθερη και βαθιά. Δεν κουράστηκα ακόμα να το λέω.. Ο εαυτός σου είναι ένας και είναι γυμνός.
Να τον προσέχεις και να τον αγαπάς. Να τρέχεις και να φεύγεις, γιατί με μερικούς ανθρώπους, δεν μπορείς. Με μερικούς, πρέπει να είσαι ξένος. Δυο λέξεις μόνο! Αυθορμητισμός και παρορμητισμός. Αυτός είναι ο δρόμος σου..
Να μη σε νοιάζει πού θα πας και γιατί. Μόνο να πας εκεί που θες εσύ. Οι συνοδοιπόροι αλλάζουν.. μόνο εκεί που θες εσύ να πηγαίνεις όμως!
