Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Σου αξίζει κάποιος που δε σε λυπάται όταν πέφτεις, αλλά κάθεται δίπλα σου σ’ εκείνο το πάτωμα και λέει: «Εδώ είμαι. Μαζί θα σηκωθούμε».
Σου αξίζει κάποιος που δεν τρομάζει όταν δεν είσαι η δυνατή, η φιλτραρισμένη, η χαμογελαστή εκδοχή σου.
Κάποιος που όταν βλέπει το βλέμμα σου να σκοτεινιάζει, δεν φεύγει, ούτε κάνει ότι δεν καταλαβαίνει.
Πιάνει το χέρι σου και το σφίγγει. Χωρίς πολλά λόγια. Χωρίς θεατρινισμούς.
Γιατί την αγάπη δεν τη βλέπεις στις εύκολες μέρες.
Εκεί είναι όλοι. Στις φωτεινές σου εκδοχές, σε λατρεύουν.
Στις μαύρες σου ώρες όμως, σε μετράνε.
Σε κρίνουν. Σε κουράζονται.
Ή σε αγαπάνε. Πραγματικά.
Όχι με λόγια, αλλά με στάση.
Σου αξίζει ένας άνθρωπος που ξέρει να περπατάει δίπλα σου μέσα στα σκοτάδια σου. Όχι για να σε φωτίσει, ούτε για να σε σώσει.
Αλλά για να μη σε αφήσει μόνη.
Για να σου θυμίσει πως ακόμα και στις πιο σκληρές σου ώρες, είσαι άνθρωπος που αξίζει να αγαπηθεί.
Γιατί όποιος σ’ αγαπάει μόνο όταν χαμογελάς, δεν σε αγαπάει.
Σε καταναλώνει.
Κι εσύ δεν γεννήθηκες για να είσαι προϊόν.
Εσύ γεννήθηκες για να είσαι ψυχή.
Και η ψυχή θέλει έναν συνοδοιπόρο, όχι έναν περαστικό που σου λέει “είμαι εδώ” μόνο όταν όλα λάμπουν.
Να τον αγαπάς αυτόν που αντέχει τα σπασμένα σου.
Γιατί εκεί κρύβεται η αληθινή αγάπη.
Στην αντοχή. Όχι στην άνεση.
