Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Να είσαι εκεί πριν στο πω.
Όχι γιατί στο ζήτησα, αλλά γιατί το ένιωσες. Να σε βρίσκω δίπλα μου, όχι μόνο στις μάχες αλλά και στις ήσυχες μέρες που όλα μοιάζουν ομαλά. Η παρουσία που δεν χρειάζεται εξηγήσεις, ούτε ανακοινώσεις. Μια ανάσα πίσω από τον ώμο μου, που με κάνει να νιώθω δυνατή, ακόμη κι όταν όλα γύρω μου καταρρέουν.
Να είσαι εκεί όταν οι λέξεις μου στερεύουν, όταν η φωνή μου δε βγαίνει. Να καταλαβαίνεις από τη σιωπή, από το βλέμμα, από το τρέμουλο στα χέρια. Να ξέρεις πότε χρειάζομαι στήριγμα χωρίς να με ρωτήσεις. Αυτό είναι η αγάπη· να μη χρειάζεται να φωνάξεις το όνομα του άλλου για να γυρίσει.
Να είσαι εκεί σαν πανοπλία αλλά και σαν φτερά. Όχι για να με φυλακίσεις, αλλά για να με απελευθερώνεις. Να μου κρατάς το χέρι και ταυτόχρονα να μου ανοίγεις τον δρόμο. Να είσαι το λιμάνι και το κύμα μαζί. Να γίνεσαι ο φύλακας-άγγελός μου, η αγκαλιά που θα αφεθώ, το κορμί που θα κουμπώσω.
Να είσαι εκεί και στις μικρές στιγμές. Στο βλέμμα που δεν αντέχει άλλη αγωνία, στο γέλιο που χρειάζεται συντροφιά για να ακουστεί. Στην ηρεμία που χρειάζεται προστασία, στο χάος που θέλει τάξη. Να σε μυρίζω στον χώρο, να νιώθω την παρουσία σου χωρίς να είσαι εκεί, γιατί αυτό σημαίνει δεσμός: να είσαι παρών, ακόμη κι όταν απουσιάζεις.
Να είσαι εκεί, όχι για να καλύψεις ανάγκες, αλλά για να ενισχύσεις τη δύναμή μου. Να σε βλέπω απέναντί μου και να ξέρω ότι δε χρειάζεται να αποδείξω τίποτα. Να σε νιώθω πριν έρθεις, να με διαβάζεις πριν μιλήσω, να σε αισθάνομαι πριν σε αγγίξω.
Αυτό είναι το «μαζί» που αξίζει να χτίσεις, να είσαι εκεί, πριν το πω, πριν το ζητήσω, πριν το φωνάξω. Να το κάνεις αυτονόητο, γιατί έτσι αποδεικνύεται η αγάπη.
