Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Ήλιος, θάλασσα, παραλία… καλοκαίρι.
Αναμνήσεις… Ένα κύμα νοσταλγίας πλημμύρισε την ψυχή μου.
Ζωή… μου χρωστάς εκείνο το καλοκαίρι, το παιδικό.
Εκείνο το καλοκαίρι που μετρούσα τα παγωτά που έτρωγα κι όχι τις απογοητεύσεις που λάμβανα από τους ανθρώπους.
Εκείνο το καλοκαίρι που μετρούσα πόσα μπάνια έκανα στην καταγάλανη θάλασσα κι όχι πόσες φορές έκλαψα από απόγνωση.
Εκείνο το καλοκαίρι που έτρεχα απαλλαγμένη από έννοιες στα στενά σοκάκια του νησιού μου κι όχι για να ξεφύγω από την κακεντρέχεια του κόσμου.
Εκείνο το καλοκαίρι που έκανα ποδήλατο στους άδειους δρόμους της γειτονιάς μου, λαμβάνοντας βλέμματα γεμάτα καλοσύνη κι όχι βλέμματα καχυποψίας και ζηλοφθονίας.
Μου έλειψε η ανεμελιά, η αθωότητα, η ξεγνοιασιά.
Με κούρασε η κακία από την οποία διακατέχεται η κοινωνία μας.
Εκείνο το καλοκαίρι, το παιδικό, θέλω να ζήσω ξανά. Μια και μόνο φορά!
Μου το χρωστάς, ζωή, ακούς;
Μου το χρωστάς!
