Το σώμα σου ενέχυρο, η καρδιά σου απούσα. Πες μου… αυτό το λες αγάπη;
Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Και;
Τι έγινε που πήγες μαζί του;
Και πώς νιώθεις που άγγιξες τη καψούρα σου;
Ξεκάθαρος σε ό,τι ζητά από σένα.
Ξεκάθαρος ότι τον ενδιαφέρεις μόνο για το σεξ.
Και δεν ανοίγει συζητήσεις για δεσμούς.
Ελεύθεροι και οι δύο.
Νέοι.
Και ανεξάρτητοι.
Πες μου πώς νιώθεις που είσαι το πολύ εργαλείο;
Πες μου τι γνώμη έχεις για την αγάπη;
Τον αυτοσεβασμό;
Τι νιώθεις όταν κλαις κάθε φορά που σε αδειάζει σαν τσουβάλι στη πόρτα του σπιτιού σου;
Όχι, δεν σε πληρώνει.
Δεν σου χαρίζει ούτε ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο.
Δεν μετρά τα δάκρυά σου στο μαξιλάρι, κουτή.
Υποκύπτεις στις επιθυμίες σου γιατί “αν δεν τον έχεις εσύ, θα τον έχει άλλη”.
Μα δεν τον έχεις ούτε εσύ, κουτό μου πλάσμα.
Ποτέ καμιά δεν τον έχει.
Εσύ μένει να ξέρεις λίγα μαθηματικά, να μετράς τις ώρες και τα λεπτά, τις μέρες που θα χτυπήσει το μήνυμα, ώστε να σε δει… του έλειψες.
Μέσα στη διάρκεια όλων των ημερών που εσύ περιμένεις, έχεις μετρήσει έξω από το σπίτι του ποια είχε σε κάθε διαφορετική μέρα.
Όχι, δεν είναι όμορφος, χαζό μου.
Ένας έξυπνος, άσχημος κομπλεξικός είναι, που έμαθε να κρύβει την ανασφάλειά του πίσω από τη στάση αυτή ζωής.
Έμαθε το παιχνίδι του γραμματοσήμου.
Μα το θέμα είσαι εσύ, καλή μου.
Αυτόν ποιος τον χέζει;
Εσύ τι κάνεις για την καρδιά σου;
Για τον πόνο και τη πίκρα που βιώνεις;
Όχι, δεν είσαι καψούρα.
Εγωίστρια είσαι.
Ναι…
Και λειτουργείς χωρίς μυαλό.
Χωρίς να επιτρέψεις σε σένα να νιώσεις ευτυχισμένη.
Χωρίς να σε προσβάλει το κάθε τσογλάνι.
Χωρίς να έχεις τη δύναμη να ξεριζώσεις τα πόδια σου και να περπατήσεις εκεί που οι πορτοκαλιές κάνουν άλλα πορτοκάλια.
Ναι, καλή μου.
Η δυστυχία σου θα έχει κι άλλες συνέπειες.
Βγες από τον λήθαργο.
Το σώμα σου το αφήνεις κάθε φορά ενέχυρο στο ίδιο σημείο.
Σε διακατέχει πλέον μια απάθεια.
Χρησιμεύεις, να χρησιμοποιείσαι.
Εσύ τον αγαπάς;
«Δεν ξέρω…» απαντάς.
Αλλά μου αρκεί να είμαστε μαζί.
Μαζί…
Μαζί.
Μαζί.
Και μόνοι.
