Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάθε άνθρωπος ζει με τα «αν» του. Και μην ακούω ανοησίες περί απωθημένων και εκκρεμοτήτων. Δεν είναι όλα τα «αν» λάθη που δεν διορθώθηκαν. Κάποια τα διαλέγουμε με πλήρη επίγνωση. Ξέρουμε πού πηγαίνουμε, τι πιθανότητες έχουμε και πόσο άσχημα μπορεί να τελειώσει μια ιστορία. Και πηγαίνουμε. Επειδή το θέλουμε. Τόσο απλά.
Υπάρχει μια γυναίκα που έχει μάθει να εμπιστεύεται το ένστικτό της. Όχι επειδή γεννήθηκε σοφότερη από τους άλλους. Επειδή πλήρωσε ακριβά όσα αγνόησε. Έμαθε να προσέχει τις αντιφάσεις, τις υπεκφυγές, τις μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά. Και, δυστυχώς για εκείνη, τις περισσότερες φορές πέφτει μέσα.
Πράγμα εξαιρετικά εκνευριστικό, αν με ρωτάς.
Γιατί δεν είναι κανένα σπουδαίο κατόρθωμα να ξέρεις πως θα φας τα μούτρα σου και τελικά να τα τρως.
Κι όμως, αυτή η γυναίκα εξακολουθεί να διαλέγει ορισμένα «αν» που θα μπορούσε κάλλιστα να αποφύγει. Βλέπει όσα συμβαίνουν, καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα της λένε και ξέρει πως οι άνθρωποι μπορούν να επιθυμούν κάτι πολύ χωρίς να είναι διατεθειμένοι να κάνουν τίποτα γι’ αυτό.
Αλλά υπάρχει εκείνη η μία περίπτωση που δεν θέλει να βγάλει συμπέρασμα.
Θέλει να αφήσει λίγο χώρο ακόμα. Να μην αντιμετωπίσει έναν άνθρωπο με την καχυποψία που της κληροδότησαν οι προηγούμενοι. Να μη χρησιμοποιήσει την εμπειρία της για να ακυρώσει κάτι πριν προλάβει να συμβεί.
Και ξέρει πολύ καλά τι διακινδυνεύει.
Δεν είναι αφελής. Ούτε χρειάζεται κάποιον να της εξηγήσει τι βλέπει. Το έχει ήδη καταλάβει. Απλώς, για μια φορά, εύχεται να έχει καταλάβει λάθος.
Να αποδειχτεί πως η απόσταση δεν ήταν αδιαφορία. Πως η σιωπή δεν ήταν υπεκφυγή. Πως αυτός ο άνθρωπος είχε τελικά περισσότερα να δώσει απ’ όσα εκείνη τόλμησε να περιμένει.
Δεν ζητάει υποσχέσεις. Έχει χορτάσει από αυτές. Θέλει πράξεις που δεν θα χρειάζεται να ερμηνεύει και μια πραγματικότητα που δεν θα την αναγκάζει να επινοεί δικαιολογίες.
Κι αν δεν συμβεί, θα συνεχίσει. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα χρειαστεί να μαζέψει τις προσδοκίες της και να τις βάλει στη θέση τους.
Μόνο που αυτή τη φορά θα έχει πονέσει λίγο περισσότερο.
Επειδή ήξερε.
Και παρ’ όλα αυτά επέλεξε να ελπίζει.
Αυτή η γυναίκα δεν φοβάται να χάσει έναν άνθρωπο. Έχει μάθει να ζει και με τις απουσίες.
Φοβάται πως θα περάσει ολόκληρη τη ζωή της έχοντας δίκιο για ανθρώπους που θα ήθελε απελπισμένα να την είχαν διαψεύσει.
Και, γαμώτο, μια φορά θέλει να χάσει.
