Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Πολύ μπέρδεμα φίλε μου. Ξυπνάς και είσαι μπερδεμένος, όλες οι σκέψεις μαζί, ενα εκκατομύριο πράγματα έχεις να κάνεις και το μυαλό σου είναι τόσο ανακατεμένο σαν τη θάλασσα όταν έχει κύμα που τα ξερνάει όλα μαζί στη στεριά.
Τα χείλη σου δεν λένε να ανασηκωθούν, το πρόσωπό σου είναι ασιδέρωτο με κατεβασμένα και ξεφούσκωτα μάγουλα που δεν παίρνουν την πάνω βόλτα ούτε με ρετουσάρισμα.
Μείνε, μια ημέρα είναι, δεν τρέχει ξέρεις, δεν σημαίνει πως πρέπει να χαμογελάς, μπορείς να έχεις και εσύ την θολούρα σου και να τα βάλεις όλα σε σειρά αργότερα.
Μην κάνεις τίποτα σήμερα, μείνε εκεί στην γωνιά σου και πάρε το χρόνο σου, κοίτα τον ουρανό και να μην σε νοιάζει αν θα σε καταλάβουν γιατί είναι πολύ δύσκολο να σε καταλάβουν γιατί και εκείνοι είναι το ίδιο μπερδεμένοι με εσένα και θολοί.
Κάτσε εκεί και μην λες τίποτα, κάνε πως για μια ημέρα δεν είσαι πουθενά, για κανέναν μα ούτε και για εσένα, κάνε σου τη χάρη αυτή.
Κάνε πως έσβησες και ψάξε να βρεις μπαταρία φορτισμένη να βάλεις, να σε ενεργοποιήσει. Βάλε ταμπελάκι εκτός λειτουργίας και δείξτο. Δεν δουλεύεις, χάλασες, πως το λένε αλλιώς.
Σιγά, και τι να λέει, και τι έγινε;
Τίποτα δεν έγινε ούτε θα γίνει. Όλοι θα σε δουν μα κανείς δεν θα ποαρατηρήσει γιατί έχουν να δουν εκείνους, τους ίδιους.
Έλα σου λέω, χαίδεψε λίγο εσένα, χάσου, δεν πειράζει αφού το μυαλό σου είναι σαν το κείμενο που γράφεις στον υπολογιστή και τα βγάζει όλα κόκκινα, όλα λάθος.
Τι και σε ποιον προσπαθείς να αποδείξεις πάλι την αξία σου, την έχεις αποδείξει αμέτρητες φορές, καθημερινά.
Φτάνει. Ξεκουράσου! Αγάπησε εσένα και το μπερδεμένο σου μυαλό. Είναι όμορφο και έτσι, έχει μέσα του ήλιο και καλές σκέψεις για όλους.
Μια ημέρα είναι, θα περάσει.
Όλα περνάνε…
