Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Κάποιοι άνθρωποι ξοδεύουν τη ζωή τους περιμένοντας. Περιμένουν τον μεγάλο έρωτα, την ιδανική στιγμή, την τέλεια ευκαιρία. Στέκονται εκεί, καρφωμένοι σε μια αποβάθρα, κοιτώντας τον ορίζοντα με την ψευδαίσθηση ότι από εκεί θα φανεί το δικό τους πλοίο. Μόνο που η αλήθεια είναι αμείλικτη: δεν βρίσκονται καν στο λιμάνι. Στέκονται σε λάθος μέρος, σ’ ένα αεροδρόμιο, κι όσο κι αν περιμένουν, το πλοίο τους δεν πρόκειται να έρθει.
Η ζωή δεν χαρίζεται σε όσους μένουν στάσιμοι. Η αναμονή σκοτώνει τα όνειρα όταν δεν συνοδεύεται από κίνηση. Κι όμως, πολλοί βολεύονται στη συνήθεια, πείθουν τον εαυτό τους ότι κάνουν υπομονή, ενώ στην πραγματικότητα παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά. Όπως κάποιοι που περιμένουν τον έρωτα να τους βρει, αλλά επιμένουν να μένουν σε σχέσεις που έχουν λήξει, σε ανθρώπους που δεν τους χωράνε, σε αγκαλιές που δεν τους ταιριάζουν.
Δεν φταίει ο έρωτας, δεν φταίει η ζωή. Φταίει η εμμονή μας να περιμένουμε στο λάθος σημείο. Γιατί καμία αγάπη δεν γεννιέται από προσμονή σε εδάφη που έχουν στερέψει, κι ούτε κανένα όνειρο δεν ξεκινά από το φόβο να αλλάξουμε πορεία. Το πλοίο μας ίσως να είναι εκεί έξω, αλλά αν συνεχίζουμε να κοιτάμε τον ουρανό αντί για τη θάλασσα, θα το χάσουμε πριν καν το δούμε να φτάνει.
Και κάποια στιγμή, η αναμονή γίνεται βολή. Σου τρώει χρόνια, σου τρώει ψυχή, μέχρι που νομίζεις ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά υπάρχει. Υπάρχει πάντα η επιλογή να σηκωθείς και να φύγεις. Να αλλάξεις αποβάθρα, να πας εκεί που πραγματικά φτάνουν τα πλοία. Να σταματήσεις να ανακυκλώνεις δικαιολογίες και να πάρεις την ευθύνη πως μόνο εσύ κρατάς το εισιτήριο του ταξιδιού σου.
Η ζωή δεν είναι αναμονή· είναι κίνηση. Δεν είναι πλοίο που θα σε βρει· είναι πτήση που πρέπει να τολμήσεις. Και η αλήθεια είναι πως κανείς δεν χτίζει το «μαζί» μένοντας καρφωμένος στο λάθος σημείο. Γιατί η ευτυχία θέλει θάρρος. Θέλει να σταματήσεις να περιμένεις και να αρχίσεις να περπατάς προς το σωστό λιμάνι.
