Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Προσοχή στο κενό ανάμεσα στο «παραγνωριστήκαμε» και στο «ήρθε η ώρα να ξαναγνωριστούμε».
Είναι ένα κενό λεπτό, αλλά επικίνδυνο. Ένα διάστημα που μπορεί να καταπιεί φιλίες, δεσμούς ζωής, ακόμη και οικογενειακές σχέσεις.
Το «παραγνωριστήκαμε» σημαίνει πως αφήσαμε τη συνήθεια να μας κάνει να βλέπουμε τον άλλον μικρότερο απ’ ό,τι είναι. Σταματήσαμε να τον υπολογίζουμε. Θεωρήσαμε δεδομένη την παρουσία του, το ενδιαφέρον του, τη στήριξή του. Κι εκεί χάνεται το μέτρο. Κάπου ανάμεσα σε αστεία που ξεπέρασαν το όριο και σε αλήθειες που ειπώθηκαν με λάθος τρόπο και σε “δεν κατάλαβα”, “δεν το εννοούσα”..
Το «ήρθε η ώρα να ξαναγνωριστούμε» από την άλλη, είναι μια δύσκολη, ενίοτε σκληρή παραδοχή. Είναι το σημείο που λες: «Σε έχασα μέσα στην καθημερινότητα, σε έχασα πίσω από τις μάσκες που φόρεσες ή που σου φόρεσα εγώ. Σε μπέρδεψα με το ρόλο που έπαιξες στη ζωή μου και ξέχασα ποιος είσαι στ’ αλήθεια».
Ανάμεσα σε αυτά τα δύο υπάρχει κενό.
Ένα κενό που, αν δεν το γεφυρώσεις, γίνεται χάσμα.
Κι εκεί καταρρέουν σχέσεις. Όχι γιατί δεν υπήρχε αγάπη ή σεβασμός, αλλά γιατί δεν υπήρχε προσοχή. Γιατί αφέθηκε να μπει η αδιαφορία, η σιγουριά ότι «ο άλλος θα είναι εκεί ό,τι κι αν γίνει», θα δώσει κι άλλη μια ευκαιρία, θα δικαιολογήσει κι άλλη μια στραβοτιμονιά.
Σχέσεις, κάθε είδους, δεν χάνονται σε μεγάλες συγκρούσεις. Χάνονται σε μικρές παρανοήσεις που δεν ειπώθηκαν, σε προσβολές που έγιναν αστεία, σε στιγμές που δεν δόθηκε χώρος και χρόνος για να ακουστεί η αλήθεια. Χάνονται γιατί αντί να πούμε «παραγνωριστήκαμε», συνεχίζουμε σαν να μη συνέβη τίποτα.
Κι όταν φτάσουμε στο «ήρθε η ώρα να ξαναγνωριστούμε», είναι αργά. Γιατί ο άλλος δεν έχει πια την υπομονή να ξανασυστηθεί. Γιατί έχει ήδη αποφασίσει πως κουράστηκε. Γιατί το “αρκετά” κραυγάζει μέσα του.
Η προσοχή, λοιπόν, είναι στο ενδιάμεσο.
Στο να πούμε «έκανα λάθος», χωρίς «αλλά» και «δεν κατάλαβα».
Στο να θυμηθούμε να ρωτάμε «τι δεν κατάλαβα» και να αντέχουμε την απάντηση.
Στο να μην ξεχνάμε ότι όλοι αλλάζουμε, κι αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να γνωρίζουμε ξανά και ξανά τους δικούς μας ανθρώπους, τότε θα τους χάσουμε.
Στο να μην υποθέτουμε.. όλα λύνονται με δυο απλές λεξούλες «πες μου»..
