Κάποιοι άνθρωποι, δεν τελειώνουν. Απλώς, περιμένουν. Στο ίδιο σημείο. Με την ίδια αλήθεια. Μέχρι να μην υπάρχει λόγος να γυρίσουμε.
Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν είναι όλα τα “μαζί” ίδια. Κάποια ξεκινούν με φωνές, πάθος και φωτιά, και τελειώνουν σε μια παύση χωρίς εξηγήσεις. Κάποια κρατιούνται απ’ τα φτηνά υποκατάστατα: συνήθεια, ανασφάλεια, φόβο μοναξιάς. Κι άλλα, δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε όταν τελειώσουν.
Γιατί, βλέπεις, υπάρχουν εκείνα τα “μαζί” που ζουν σε δύο σώματα, αλλά σε μία ψυχή. Που όσο κι αν πέρασε ο καιρός, όσο κι αν πήρες άλλους δρόμους, κοιμάσαι με το βάρος ότι κάποιος λείπει. Όχι απ’ το κρεβάτι σου. Απ’ τη ζωή σου.
Και δεν φταίει κανείς. Ή μάλλον, φταίνε όλα. Οι εγωισμοί, οι λάθος στιγμές, τα μισά λόγια και τα ανείπωτα που καίνε πιο πολύ κι από τις φωνές. Φταίει που περιμέναμε να μας καταλάβει ο άλλος χωρίς να του το πούμε. Που νομίσαμε πως αν αγαπάς, δεν χρειάζεται να προσπαθείς. Που αφήσαμε την επανάπαυση να μας διαλύσει λίγο λίγο.
Κι όμως, ακόμα κι έτσι… Είσαι εκεί. Μ’ ένα μήνυμα που δεν έστειλες ποτέ. Μ’ ένα «θα σε πάρω αύριο» που δεν έγινε. Μ’ ένα «αν ποτέ βρεθείς ξανά εδώ…» που ακόμα σε πονάει.
Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Δεν ξέρω αν υπάρχει γυρισμός. Ξέρω μόνο πως υπάρχουν κάτι άνθρωποι που είναι “σπίτι”. Κι εσύ ήσουν αυτό. Το σπίτι. Η ησυχία μέσα στον θόρυβο. Το βλέμμα που έλεγε “ξέρω” πριν προλάβεις να μιλήσεις.
Κι αν δεν γυρίσουμε ποτέ;
Τότε να έχουμε φύγει τόσο μακριά, τόσο ολόκληρα, τόσο αληθινά… που να μην υπάρχει λόγος να γυρίσουμε.
Ούτε ανάγκη. Ούτε κενό. Ούτε απωθημένο.
Μέχρι τότε… κράτα αυτό: Κάποιοι άνθρωποι, δεν τελειώνουν. Απλώς, περιμένουν. Στο ίδιο σημείο. Με την ίδια αλήθεια. Μέχρι να μην υπάρχει λόγος να γυρίσουμε.
