Κουράστηκα με τη σαπίλα σας.
Τη δεύτερη, ύπουλη, την από κάτω σκέψη.
Το διπλό μήνυμα που δήθεν κατά λάθος πάντα περνιέται.
Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Αποδοχή. Των πάντων. Του πόνου, της μάσκας, του ξεκαθαρίσματος. Της αδυναμίας των ανθρώπων να πουν την αλήθεια τους στον ίδιο τους τον εαυτό.
Φόβος. Τρόμος. Πως αν την αλήθεια θα σου πεις, μικρός μέσα σου θα μοιάζεις. Στα μάτια σου θα πέσεις.
Κι ύστερα; Άντε να σηκωθείς.
Γι’ αυτό σε γεμίζουν ψέματα οι άνθρωποι και απογοητεύσεις.
Από μικρή ήξερα πως θα μ’ αρέσουν τα ταξίδια.
Κι αν ταξίδια απτά, κανονικά, δεν έγινε να κάνω μέχρι σήμερα, έκανα πολλά νοερά.
Ταξίδεψα στη χώρα του νου. Εκεί όπου μπορούσα κάθε πτυχή της σκέψης μου πραγματικότητα να κάνω.
Εκεί δεν υπήρχε προδοσία, κακία, ζήλια, αμφιθυμία.
Εκεί, αυτό που έβλεπες, αυτό κιόλας γινόταν.
Έμαθα, βλέπεις, σε έναν κόσμο κάλπικο, αληθινή να είμαι.
Και τώρα; Προχωρώ. Στο «μετά». Το πώς, δεν το γνωρίζω.
Γνωρίζω μόνο πως το θέλω.
Θέλω γύρω μου ανθρώπους σαν εμένα.
Ατόφιους. Γεμάτους ευγένεια, αλήθεια και αγάπη.
Όνειρα και ψυχή.
Παρουσία. Εκεί. Σε όλα. Δυνατή.
Συναίσθημα, ενσυναίσθηση.
Αγκαλιά, χάδι, έρωτα.
Αποδοχή.
Στο όπως και στο τώρα. Το κάθε τώρα.
Κουράστηκα με τη σαπίλα σας.
Τη δεύτερη, ύπουλη, την από κάτω σκέψη.
Το διπλό μήνυμα που δήθεν κατά λάθος πάντα περνιέται.
Θέλω ζωή με φτερά και ξεγνοιασιά.
Θέλω οράματα σε δράση. Θέλω νόημα βαθύ.
Δεν είναι η ύπαρξή μας για ξεκατινιάσματα.
Για ουσία είναι. Για ψυχή είναι.
Για αγάπη είναι. Για μοίρασμα είναι.
Βαρέθηκα τις επιφάνειές σας και τα «πρέπει» σας.
Και τα «έτσι είναι η ζωή».
Όχι ρε. Δεν είναι έτσι.
Έτσι βολεύεσαι γιατί σε βολεύει να σωπαίνεις.
Σε βολεύει να κρύβεσαι.
Φοβάσαι μην τυχόν και χαλάσει η τέλεια ισορροπία του τι ξέρουν για σένα και τι είσαι κανονικά.
Γράφω.
Κι ας σου φαίνεται βαρύ. Ας σου φαίνεται too much.
Συνηθίσαμε, άλλωστε, αυτό το «too much» παντού να μας ακολουθεί.
Μπας και βρεθούν κι άλλοι ίδιοι. Τρελοί; Ιδεαλιστές; Ρομαντικοί; Γνήσιοι, αυθεντικοί;
Δεν ξέρω.
Μα είναι ανάγκη πια να αφεθεί προς τα έξω μια άλλη σκηνή.
Αν μέχρι εδώ κατάφερες να φτάσεις και έχεις κι εσύ δακρύσει ή είσαι έτοιμος να εκραγείς,
να μου μιλήσεις. Να με βρεις.
Να βρεθούμε.
Αυτοί που νιώθουμε, μα και σεβόμαστε ακόμα — τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους.
Και μια κουβέντα μαζί να κάνουμε.
Να μου μιλήσεις.
Να με βρεις.
