Γράφει η Σταυροπούλου Ιωάννα
Δεν έχει σημασία αν θα μείνεις όταν όλα είναι όμορφα. Όταν τα γέλια είναι εύκολα, όταν οι στιγμές κυλάνε σαν νερό, όταν δεν υπάρχει τίποτα που να σε δοκιμάζει.
Εκεί μένουν όλοι.
Το δύσκολο είναι να μείνεις όταν όλα αρχίζουν να βαραίνουν.
Όταν το πάθος δίνει τη θέση του στην καθημερινότητα, όταν οι λέξεις γίνονται πιο κοφτές, όταν η απόσταση αρχίζει να μεγαλώνει κι ας είμαστε ακόμα δίπλα-δίπλα.
Το δύσκολο είναι να μη φύγεις όταν σε πνίγει η σιωπή, όταν το «μαζί» μοιάζει να χάνει το νόημά του, όταν το βλέμμα δεν έχει την ίδια φωτιά.
Γιατί το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να φύγεις.
Να σηκωθείς, να βρεις μια νέα αρχή, να αναζητήσεις το πάθος κάπου αλλού, να πεις «δεν ήταν αρκετό» και να προχωρήσεις.
Όλοι μπορούν να φύγουν.
Το στοίχημα είναι ποιος μένει.
Ποιος αντέχει να δει τον άλλον στις χειρότερες μέρες του και να μη φοβηθεί.
Ποιος ξέρει ότι η αγάπη δεν είναι μόνο φωτιά, αλλά και στάχτη που πρέπει να ξαναγίνει φλόγα.
Ποιος θα βάλει το «μαζί» πάνω από τον εγωισμό του, πάνω από τη φάση, πάνω από τη γαμημένη ανάγκη του για κάτι νέο.
Μην μείνεις επειδή είναι εύκολο.
Μείνε, όταν όλα γίνονται δύσκολα.
Γιατί αν δεν το αντέχεις αυτό, δεν το αντέχεις καθόλου.
