Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
25 Δεκεμβρίου 2015… Ξύπνησα στην αγκαλιά σου σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης. Θέλαμε να κοιμηθούμε αγκαλιά αυτήν την μέρα, δεν μπορούσαμε να χωριστούμε μετά από την υπέροχη βραδιά και έτσι βρεθήκαμε εκεί, αγκαλιασμένοι να πλημμυρίζουμε από ευτυχία. Χωριστήκαμε μετά τον πρωινό καφέ για να πάμε στα οικογενειακά τραπέζια για να τα ξαναπούμε το απόγευμα για κείνη την βόλτα στην χριστουγεννιάτικα στολισμένη πόλη. Μου είχες τάξει μαλλί της γριάς, φωτογραφία με τον Άγιο Βασίλη και βόλτα με το τρενάκι.
«Είναι τα πιο ευτυχισμένα Χριστούγεννα της ζωής μου» σου είπα και γέλασες.
«Που να δεις αυτά που θα ακολουθήσουν» ήταν η απάντηση- υπόσχεση σου.
25 Δεκεμβρίου 2016… Ξυπνάω μόνη στο παιδικό μου δωμάτιο. Χαρούμενες φωνές ακούγονται από το σαλόνι, φωνές της μαμάς και του μπαμπά που ξεκίνησαν τις ετοιμασίες για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει από το χθεσινό ξενύχτι και τα παραπάνω ποτά. Τα μάτια μου μαυρισμένα από το κλάμα και η καρδιά μου άδεια. Μα που είσαι; Εσύ δεν είχες πει ότι τα φετινά χριστούγεννα θα είναι πιο όμορφα από τα πέρσινα; Εσύ δεν μου είχες τάξει ότι θα καθιερώσουμε κάθε χριστουγεννιάτικη νύχτα να την περνάμε μαζί; Εσύ δεν ήσουν που μου έλεγες ότι μία φορά τον χρόνο δικαιούμαι και εγώ να κάνω σαν παιδί; Ότι θα πάμε όπου θέλω, ότι θα φάμε χριστουγεννιάτικα γλειφιτζούρια και ότι θα πάμε να κάνουμε σκι στο χιονοδρομικό; Που πήγαν όλες αυτές οι υποσχέσεις; Πως με άφησες μόνη με τα όνειρα και τις υποσχέσεις;
Όλα όσα έγιναν μπορεί κάποια στιγμή να στα συγχωρήσω αλλά αυτό αγάπη μου ποτέ. Σε ήθελα εδώ στην αγκαλιά μου να τα λύσουμε όλα. Να συζητήσουμε, να θυμηθούμε τι μας έδενε, να διώξουμε όλα τα σύννεφα που μας χώρισαν. Μου λείπεις πολύ, να ξέρεις.
Ένα μήνυμα στο κινητό με ευχές μου υπενθυμίζει ότι δεν είναι όλα τόσο μαύρα τελικά. Είσαι εσύ, μου εύχεσαι χρόνια πολλά και να γίνομαι πάντα παιδί αυτές τις μέρες. Θέλω να σου πω τόσα πολλά αλλά ένα μου λείπεις είναι αρκετό να εκφράσει όλα όσα αισθάνομαι μακριά σου.
Χρόνια πολλά, δικό μου χριστουγεννιάτικο φως!
Ίσως ο Άγιος Βασίλης να κάνει το θαύμα του και να σε φέρει πίσω. Μόνο σε αυτόν μπορώ να ελπίζω πλέον.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
