Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Στην αρχή ήταν όλα όπως έπρεπε.
Ένα βλέμμα που μιλούσε πριν από σένα, ένα άγγιγμα που σε έπειθε πως εδώ είναι το σπίτι σου. Ήταν απλό. Ήταν ωραίο. Ήταν αγάπη.
Και μετά, κάπου στη διαδρομή, κάτι άλλαξε. Δεν ξέρεις πότε ακριβώς. Αν ήταν μια στιγμή ή πολλές μικρές ρωγμές που ενώθηκαν και έφτιαξαν ένα ρήγμα. Αν ήταν μια λέξη που δεν ειπώθηκε ή μια αλήθεια που ειπώθηκε λάθος. Αν ήταν η συνήθεια που ξεκίνησε να σκεπάζει τον ενθουσιασμό ή η σιωπή που πήρε τη θέση του γέλιου.
Και ξαφνικά, η αγάπη δεν ήταν πια ανάσα. Ήταν κόμπος στον λαιμό. Ήταν ένα μήνυμα που φοβόσουν να στείλεις γιατί δεν ήξερες αν θα απαντηθεί. Ήταν μια κουβέντα που ανέβαλες γιατί δεν ήθελες να ακούσεις την αλήθεια. Ήταν η σκέψη πως, αν φύγεις, ίσως γλιτώσεις από το βάρος, αλλά αν μείνεις, μπορεί να χάσεις τον εαυτό σου.
Έτσι έγινε η αγάπη, φόβος.
Φόβος να μην πληγώσεις.
Φόβος να μην πληγωθείς.
Φόβος να μιλήσεις.
Φόβος να σωπάσεις.
Φόβος να ρισκάρεις όσα έφτιαξες.
Φόβος πως όσα έφτιαξες, ίσως δεν αξίζουν τελικά.
Και κάπως έτσι, φτάνεις στο σημείο που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Κοιτάς τον άνθρωπο απέναντί σου και δεν ξέρεις αν είναι ο ίδιος που κάποτε σε έκανε να πιστεύεις πως αυτή τη φορά, όλα θα είναι αλλιώς.
Αλλά να σου πω κάτι;
Η αγάπη δεν είναι φόβος. Η αγάπη είναι δύναμη.
Αν σε φοβίζει, δεν είναι αγάπη.
Αν σε κάνει να σωπαίνεις, δεν είναι αγάπη.
Αν σε κάνει να μικραίνεις, να χωράς, να κρύβεσαι, να σβήνεις… δεν είναι αγάπη.
Μπορεί να ήταν κάποτε.
Αλλά η αγάπη που γίνεται φόβος, είναι ήδη κάτι άλλο. Και αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να αποφασίσεις: θα ζήσεις με τον φόβο ή θα πατήσεις το βήμα που σε βγάζει από αυτόν;
