Γράφει η Θωμαϊς Πετράκη
Μια νύχτα ζητώ. Μια νύχτα που δεν θα έχει μέλλον, ούτε παρελθόν. Δεν θα έχει αναλύσεις, δικαιολογίες, τύψεις. Μια νύχτα που δεν θα μας αφορά το “μετά”, ούτε το “πριν”. Θα υπάρχουμε μόνο εμείς, εδώ, τώρα.
Θέλω να βρεθούμε κάπου μακριά από τις φωνές του κόσμου. Να ξεφύγουμε από τις ετικέτες, από τα “πρέπει” και τα “δεν πρέπει”. Από τα βλέμματα που κρίνουν και τις σιωπές που δηλητηριάζουν. Να γίνουμε οι δυο μας, απαλλαγμένοι από όσα μας βαραίνουν την ημέρα, να κλείσουμε τα μάτια και να αφήσουμε τις ψυχές μας να ξεκουραστούν.
Δεν θέλω εξηγήσεις. Δεν θέλω ερωτήσεις. Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Ούτε να λύσουμε το άλυτο. Απόψε, οι λέξεις μπορούν να ξεκουραστούν. Θα μιλήσουν τα βλέμματα. Θα πουν όσα δεν τολμήσαμε, όσα καταπνίξαμε, όσα θάψαμε κάτω από τη λογική και τις δεύτερες σκέψεις.
Θέλω να σε δω έτσι όπως πραγματικά είσαι. Όχι όπως σε θέλει ο κόσμος. Όχι όπως σε έμαθαν να είσαι. Να σε δω χωρίς άμυνες, χωρίς χαμόγελα από υποχρέωση, χωρίς φόβο. Και να με δεις κι εσύ έτσι. Να με κοιτάξεις όπως με κοιτούσες κάποτε, όταν όλα ήταν πιο απλά.
Θέλω να πάρουμε ό,τι κρατήσαμε κρυφό και να το αφήσουμε να αναπνεύσει στο σκοτάδι. Εκεί που δεν χρειάζεται να κρυφτεί τίποτα. Εκεί που μπορούμε να είμαστε εμείς, χωρίς μάσκες, χωρίς υποσχέσεις που δεν θα κρατήσουμε, χωρίς φόβο για το αύριο.
Τι λες; Θα το καταφέρουμε; Θα τολμήσουμε, έστω για μία νύχτα, να είμαστε αληθινοί; Να ζήσουμε το “τώρα”, χωρίς σκέψεις για το πώς τελειώνει;
Μια νύχτα, μόνο για μας.
Μια νύχτα που ίσως δεν αλλάξει τίποτα.
Ή ίσως αλλάξει τα πάντα.
