Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Φύγε ρε από το μυαλό μου.
Φύγε! Τι δεν καταλαβαίνεις;
Δεν έχεις πια θέση εδώ. Καθάρισα και τακτοποίησα. Αέρισα και την καρδιά μου, μην τυχόν και ξεφύγει κάνα σημάδι σου. Μην τυχόν και ξεμείνει πίσω κάτι να σε θυμίζει.
Κι εσύ εκεί. Εκεί να επιμένεις να δηλώνεις την παρουσία σου, να επιμένεις να μου θυμίζεις πώς ήταν το χαμόγελό μου όταν σε κοιτούσα. Να επιμένεις.
Φύγε!
Τι δεν καταλαβαίνεις;
Φύγε. Δεν έχει τίποτα εδώ για σενα.
Ό,τι υπήρξε για εσένα, το ρήμαξες. Κι ό,τι δεν ρήμαξες εσύ, το αποτελείωσα εγώ.
Κατάφερες και με έκανες την χειρότερη εκδοχή του εαυτού μου.
Την άκαρδη. Την σκληρή. Εκείνη που δεν έχει πια τίποτα να δώσει σε κανέναν.
Μείνε..
Μείνε να το γιορτάσουμε. Ήταν μεγαλό σου κατόρθωμα αυτό.
Το μεγαλύτερο μην σου πω.
Έλα, κάτσε.
Έχει τεκίλα για σένα και κρασί για εμένα.
Αταίριαστοι ακόμα και στα μεθύσια μας.
