Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Και τώρα τι γίνεται;
Τώρα που αφήσαμε κι οι δυο κάτω τις πανοπλίες και αφήσαμε γυμνά τα σημάδια μας, τι γίνεται;
Τώρα που μου μιλάς κι είναι σαν να μιλάω, που σου μιλάω κι είναι σαν να μιλάς.
Τώρα που βάλαμε στο πάτωμα τη λέξη «συντρίμμια» αφού ξέρουμε πως συντρίμμια θα αφήσουμε στο πέρασμα μας.
Κι αν όλα είναι επιλογή, σε μια στιγμή ανύποπτη εγώ κι εσύ επιλέξαμε τη συντριβή μας.
Γιατί αυτή η μετωπική, στο σταυροδρόμι του «ποτέ» και του «τώρα» μόνο αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να είχε.
Κι αν επιλέγουμε χίλιες λέξεις για να μην πούμε τη μία, δεν πειράζει.
Στα ξενύχτια μας, κι οι δύο την ίδια τελευταία λέξη λέμε πριν αφεθούμε. Εκείνη την ανείπωτη… λίγο πριν τη συντριβή.
Έρωτας θαρρώ λέγεται..
