Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Την αγάπη των άλλων αναζήτησα από λανθασμένες επιλογές.
Προσπάθησα να μιμηθώ εκατοντάδες πρόσωπα, νομίζοντας πως θα με εκτιμήσουν παραπάνω. Δοκίμασα να φορέσω κάθε άλλο πρόσωπο, μα κανένα δεν ταίριαξε πάνω μου.
Χαμογελούσα δίχως να βρω πού στο καλό ήταν το αστείο, θύμωνα για να φαίνεται η δυναμική του χαρακτήρα μου, και όλα αυτά τα «γιατί» που τα βράδια στοίχειωναν το μαξιλάρι μου, τις μέρες γίνονταν κινούμενη άμμος όπου με τραβούσε περισσότερο στην απομόνωσή μου.
Ένα παζλ από ασύνδετα κομμάτια που ποτέ δεν κατάφερα να ενώσω…
Ένα ασχημόπαπο ένιωθα που θέλησε να γίνει κύκνος στα μάτια ανώνυμων περαστικών.
Σε μια αγέλη λύκων, το μόνο πρόβατο που ούρλιαζε με πόνο και φόβο.
Η διαφορετικότητά μου ένιωθα πως ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, η Αχίλλειος πτέρνα σε έναν πόλεμο που μου κήρυττε ο ίδιος ο εαυτός μου. Προσπάθησα να ενταχθώ στο σύνολο, μα απέτυχα παταγωδώς. Όχι γιατί δεν προσπάθησα αρκετά, αλλά γιατί το σύνολο δεν με παρότρυνε να είμαι ο εαυτός μου.
Κι όμως, κάθε προσπάθεια σήμερα έγινε παρακαταθήκη για να με γνωρίσω.
Για να με πιστέψω.
Για να έχω ταυτότητα.
Μια ταυτότητα που σήμερα γράφεται σε λευκό χαρτί, απελευθερωμένος από τις ανασφάλειές μου.
Ναι, είμαι μοναδικός.
Γιατί η μοναδικότητα στις μέρες μας κάνει τη διαφορά.
