Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Τις προάλλες έβλεπα στην τηλεόραση την ταινία «Μια ζωή την έχουμε», με τον Δημήτρη Χορν και την Υβόν Σανσόν. Η ιστορία του ονειροπαρμένου και δειλού Κλέωνα και της όμορφης αλλά συμφεροντολόγας Μπιμπής, μεγάλωσε πολλές γενιές Ελλήνων και θεωρείται πλέον κλασική. Η ταινία περνά στο κοινό πολλά μηνύματα με κεντρικότερο, ίσως όλων, ένα. Όσο και να καμουφλαριστεί ο άνθρωπος, όσο και αν προσπαθήσει να γίνει κάποιος “άλλος”, η αλήθεια μέσα του δεν αλλάζει.
Ας ξεκινήσουμε από τον Κλέωνα. Ένας άνθρωπος μορφωμένος, με κοινωνική παιδεία, αλλά καθόλου τολμηρός ή διεκδικητικός. Κάπως έτσι φτάνει στα 35, χωρίς να έχει καταφέρει να ζήσει κάτι σπουδαίο. Εξαιτίας της Μπιμπής αποφασίζει να γνωρίσει την “μεγάλη ζωή” και να γίνει κάποιος “άλλος”. Προσπαθεί να γίνει, αυτό που δεν ήταν ποτέ, ένας άνθρωπος που δεν λογαριάζει τίποτα, ούτε καν τον εαυτό του. Σύντομα όμως θα καταλάβει ότι έχει χάσει τον έλεγχο, συνέρχεται και αποφασίζει να ξαναπιάσει τη ζωή του από την αρχή, με τον τρόπο που είχε μάθει, σεμνά και ταπεινά.
Η Μπιμπή από την άλλη είναι η γυναίκα που αγαπά τον πλούτο και τα υλικά αγαθά και γι αυτό σχετίζεται με άντρες που μπορούν να της τα προσφέρουν. Στην αρχή υποτιμά τον Κλέωνα, γιατί τον θεωρεί φτωχό, κάτι που όμως αλλάζει όταν μαθαίνει ότι έχει χρήματα που μπορεί να ξοδέψει για χάρη της. Το ειδύλλιο που ζουν είναι φλογερό, όμως λήγει άδοξα εξαιτίας του τρόπου ζωής της Μπιμπής. Της είναι αδύνατο να γίνει η «σύζυγος ενός τίμιου βιοπαλαιστή», καθώς πιστεύει ότι αυτά είναι ωραία μόνο στα μυθιστορήματα. Ακόμη και η φαινομενική της μεταστροφή, στο τέλος της ταινίας, δεν μας “εγγυάται” ότι θα μπορούσε να αντέξει τις ευθύνες μιας διαφορετικής και λιγότερο φανταχτερής ζωής.
Συμπέρασμα; Όσο και αν προσπαθεί ένας άνθρωπος να γίνει κάτι που δεν είναι, άλλο τόσο η εσωτερική του αλήθεια τον επαναφέρει στην τάξη, πολλές φορές με επώδυνο τρόπο. Οι άνθρωποι πρέπει να σε αγαπάνε για την αλήθεια που τους προσφέρεις και όχι επειδή παριστάνεις κάτι που τους βολεύει αλλά που δεν σε αντιπροσωπεύει!
Να θυμάσαι ότι όλοι ξεχωρίζουν σε βάθος χρόνου. Οι καλοί, οι κακοί και οι υποκριτές…
