Γράφει η Ιωάννα Βασιλειάδου
Η φιλία είναι πολύ σημαντική ανθρώπινη συνθήκη. Είναι από τις δυνατότερες και τις παλαιότερες στην ανθρώπινη ιστορία. Έχουν καταγραφεί ανθρώπινες φιλίες που έμειναν στην συλλογική μνήμη όπως είναι η φιλία του Δάμωνα με τον Φιντία, του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο και πολλές άλλες. Στις μέρες μας έχει κλονιστεί αισθητά το δέσιμο και η εμπιστοσύνη ανάμεσα σε δύο φίλους. Τις περισσότερες φορές ο ένας επιβουλεύεται τον άλλον. Του στήνει παγίδες και τον σχολιάζει πίσω από την πλάτη του ή τον πληγώνει καταπρόσωπο.
Τι γίνεται όμως όταν δύο φίλοι και μάλιστα κολλητοί στην πορεία γίνουν ζευγάρι; Ξεκινούν φιλικά να βγαίνουν, να συζητούν, να κάνουν παρέα. Περνούν όμορφα μαζί, χαίρονται να είναι ο ένας με τον άλλον. Πηγαίνουν εκδρομές, βγαίνουν βόλτες, βρίσκονται μέσα σε μεγάλη παρέα. Στην αρχή φέρονται όπως σ΄όλους. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Χαρούμενα, ανέμελα. Όπως στην πορεία όλα αλλάζουν. Αλλάζουν οι ματιές, τα βλέμματα, τα χαμόγελα. Ο ένας βυθίζεται στο βλέμμα του άλλου. Μιλούν τα μάτια. Τα λόγια πλέον περισσεύουν. Σταδιακά έρχονται πιο κοντά. Όλο και πιο κοντά.
Και μετά από κάποιο ρομαντικό χρονικό διάστημα γεμάτο μυστήριο κι αμφιβολία γίνονται ζευγάρι. Ζευγάρι που όμως είναι και φίλοι. Αυτό δίνει στη σχέση τους άλλη χαρά γιατί μπορούν να μοιράζονται μαζί περισσότερες στιγμές. Γιατί έχουν πολλά κοινά και πολλούς κοινούς φίλους. Είναι πάνω απ΄όλα φίλοι. Κι ακόμη κι αν περάσει ο ενθουσιασμός του έρωτα μένει αυτό το πολύ όμορφο φιλικό κλίμα. Έτσι ταιριάζουν απ΄όλες τις πλευρές. Κι ως άνθρωποι κι ως ταίρι! Τι ωραιότερο! Τι μαγικότερο! Υπάρχει πιο ιδανικό απ΄αυτό; Είναι το μόνο σίγουρο ότι οι φίλοι έγιναν τα πιο ευτυχισμένα ζευγάρια!
Γιατί ξεκίνησαν ανέμελα και φυσικά. Χωρίς πονηριά και δεύτερες σκέψεις. Κι έπειτα ήρθε η ωφέλιμη συνήθεια, η προσαρμογή, η οικειότητα. Γι αυτό είναι μεγάλη τύχη ο μεγάλος και σταθερός έρωτας να έχει ως προθάλαμο την φιλία…
