Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Θα σου θυμώνω για όσα δεν έκανες.
Θα σου θυμώνω για όσα άφησες στη μέση.
Για τα δικά μας θέλω που παράτησες.
Θα σου θυμώνω που φοβήθηκες ενώ εσύ μου έλεγες να μην φοβάμαι.
Για τα χαμένα φιλιά που δεν πρόλαβες να μου δώσεις.
Για τα βράδια που δεν πρόλαβαν να γίνουν πρωινά.
Για τις αγκαλιές που έχασα ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί.
Θα σου θυμώνω για τα σ’ αγαπώ που δεν ξεστόμισες ποτέ.
Για τη βιασύνη σου να με κρίνεις χωρίς να έχω μπορέσει καν να αρθρώσω μια λέξη, χωρίς να έχω καν κουνήσει το παγωμένο μου κορμί.
Θα σου θυμώνω για τα χαμένα όνειρα που δεν έγιναν ποτέ. Για το φευγιό μας που τόσο μαγικά σχεδιάζαμε να κάνουμε.
Μαζί, εμείς, μόνο εμείς!
Θα σου θυμώνω που δεν με άφησες να σου δείξω όλα εκείνα που έλεγα πως θα έκανα. Ακόμα και για τα δάκρυα που δεν είδαμε, τα δάκρυα εκείνα της χαράς που θα ενωνόντουσαν από τα μάτια μας.
Θα σου θυμώνω για το χαμόγελο σου που δεν με άφησες να το φιλήσω στην πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής σου.
Θα σου θυμώνω γαμώτο γιατί το χρωστάω σε εσένα, σε έμενα, σε εμάς. Για όλα εκείνα τα παθιασμένα βράδια τα αξημέρωτα που δεν θέλαμε να τελειώσουν.
Για εκείνα τα άγρυπνα βράδια που μέτραγα τα λεπτά για να μην περάσουν, για να μην ξημερώσει και σε χάσω από την αγκαλιά μου και το βλέμμα μου. Για να μείνεις εκεί για πάντα. Να, όπως και τώρα. Ούτε τα δάκρυα δεν σε διώχνουν. Η δύναμη σου είναι μεγαλύτερη και από το δυνατότερο ατσάλι.
Θα σου θυμώνω που δεν με κοίταξες ποτέ στα μάτια να μου πεις συγγνώμη, σ’ αγαπώ, μείνε…
Θα σου θυμώνω που δεν με άφησες να σου πω αντίο.
Θα σου θυμώνω και όταν ακόμα ο θυμός θα έχει φύγει.
