Γράφει η Πράξια Αρέστη
Τα μεγάλα λόγια δεν πιάνουν πια τόπο στις καρδιές μας. Οι μεγάλες υπόσχεσεις και τα μεγάλα όνειρα μοιάζουν να είναι μακριά και δεν αγγίζουν τον πάρον ούτε στην άκρη του ρούχου του.
Δεν ξέρω το μέλλον, ξέρω όμως το πάρον και ξέρω ότι τώρα σ’ αγαπώ. Και το πιο κοντινό στο σήμερα είναι το αύριο. Δε θέλω να μου πεις ότι θα μ’ αγαπάς για πάντα. Δε θέλω να μου πεις ότι θα είσαι εδώ για πάντα. Και ξέρω ότι δε θα το έκανες έτσι κι αλλιώς.
Γιατί τα γραφικά λόγια βγαίνουν από το στόμα γραφικών ανθρώπων. Κι εσύ δεν είσαι κοινός άνθρωπος, είσαι ένα τρελός εγωιστής που όταν νιώθει μιλάνε τα μάτια του γι’ αυτόν. Και πώς να μην προδοθείς όταν δεν μπορείς να ζεις με κλειστά τα μάτια για πάντα. Όταν δεν αντέχεις να μη με κοιτάς.
Δε θέλω μεγάλες υποσχέσεις που ίσως να μην τηρήσεις. Θέλω μόνο αυτά που μπορείς. Θέλω την πιο όμορφη υπόσχεση από όλες, αυτή που θα κάνει την καρδιά μου να φτερουγίσει περισσότερο από όλες, αυτή που θα με κάνει να έχω κάτι να περιμένω σήμερα. Μη μου πεις ούτε “καληνύχτα”. Δεν είναι απαραίτητο. Ξέρω ότι κάποτε στο ζητούσα, όμως, σ’ αγαπούσα ανώριμα κι αυθόρμητα. Και δεν ήξερα άλλο τρόπο να σ’ αγαπώ.
Μια “καληνύχτα” δε σου δίνει τίποτα να περιμένεις. Σου δίνει ένα μικρό τελός μόνο. Το τέλος της μέρας, το τελευταίο φιλί, την τελευταία λέξη. Είναι ένα μικρό αντίο καθόλου υποσχόμενο. Και οι ερωτευμένοι μισούν την αβεβαιότητα.
Πνίγονται και στην πιο μικρή πιθανότητα ότι μπορεί να χάσουν αυτόν που αγαπούν, ότι αυτή μπορεί να είναι η τελευταία λέξη που θα ακούσουν από το στόμα τους. Ότι μπορεί να κάνουν καιρό να τον ξαναδούν ή να του μιλήσουν.
Πες μου την πιο όμορφη υπόσχεση από λες. Και να την τηρήσεις. Γιατί έτσι παίρνει αξία ο άνθρωπος, τηρώντας τις υποσχέσεις του προς τον εαυτό του και τους άλλους. Τις σωστές υποσχέσεις, όχι τις άλλες που παίρνει όσο είναι θυμωμένος.
Πες μου μόνο “θα τα πούμε αύριο” και είναι αρκετό για να κοιμηθώ με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Να ξέρω ότι κι αύριο θα είσαι στη ζωή μου. Να ξέρω ότι ακόμη δε φτάσαμε στο καληνύχτα αλλά κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα από τον έρωτα και θα τον συνεχίσουμε την επόμενη μέρα.
Δεν υπάρχει πιο μεγάλη ασφάλεια από την υπόσχεση του “θα τα πούμε αύριο”. Ποιος νοιάζεται για το μεθαύριο, για το τι θα γίνει σε ένα μήνα και σε ένα χρόνο, εμείς έχουμε το αύριο. Και το αύριο είναι αρκετό. Είναι υπέραρκετο για μένα. Είναι υπέραρκετο για να χορτάσει τον έρωτα και να τον αφήσει να κοιμηθεί ήσυχο και σίγουρο.
“Θα τα πούμε αύριο”, λοιπόν. Η πιο όμορφη υπόσχεση να τηρήσεις και η πιο σπαρακτική να αθετήσεις.
