Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα.
Άξιζε η αναμονή θα πεις όταν θα συμβεί και η μεγαλύτερη ανταμοιβή θα είναι η υπομονή στο να περιμένεις. Δε το έχεις κάνει ποτέ άλλωστε.
Στην άρνηση να συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο από αυτό που θέλεις πραγματικά αποφεύγοντας τη μοναξιά που πάντα έχει να σου μάθει. Έχω ανάγκη λες και η σύγκρουση με την πραγματικότητα γεννάει ένα πρόβλημα ανεπίλυτο.
Δεν αντέχεις τον ίδιο σου τον εαυτό και βιάζεσαι;
Μάθαμε εμείς οι άνθρωποι να ζητάμε χωρίς να αντέχουμε και φέρνουμε το τέλος σε ό,τι την προοπτική θυμίσει. Από φόβο μη τυχόν και χάσουμε και έτσι δειλά πληγώνουμε πριν μας πληγώσουν.
Μου άλλαξες οπτική και ανάγκες.
Χαοτικό χαμόγελο και με μια σιγουριά να σε ζητάω με επιμονή στο τώρα μου. Σαν ένα μικρό παιδί που αναζητά με λαχτάρα το παιχνίδι της Κυριακής. Μια μονοήμερη εκδρομή που η προσμονή σε κρατάει ξάγρυπνη το προηγούμενο βράδυ.
Κάτι παραπάνω από αυτό που μπορώ να αντέξω, μα δε μου ταιριάζει τίποτα λιγότερο από σένα. Προετοιμάζω τον εαυτό μου με ζήλο, να μην σκεφτώ να σε πληγώσω όταν θα φανείς. Να μπορώ να αγκαλιάσω με λογική ότι έχεις να μου δώσεις. Αν έχεις και αν δεν έχεις δε πειράζει, έχω εγώ για δύο.
Κοινές σκέψεις, κοινές ζωές κι ας μη ξεκινήσαμε ακόμα.
Ένας περίπατος το πρωί, λίγο πριν ξημερώσει και ο ζεστός καφές να αχνίζει προς τα χείλη σου. Αυτά τα χείλη να διεγείρουν με τόση ευκολία την επιθυμία με μια σου μόνο λέξη!
Μια μουσική από το απέναντι μπαλκόνι να μας θυμίζει το πολύ που έχει ο έρωτας μας. Μία κοινή φωτογραφία, που τραβήξαμε μαζί, εκείνο το απόγευμα. Ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο και το αγαπημένο μας τραγούδι στο τέρμα. Ένα βιβλίο λίγο πριν κοιμηθούμε, πάντα ζητούσες. Τα γέλια μας στη μέση εκείνης της ταινίας που δεν ήθελες να δούμε.
Λένε ότι ο έρωτας εξευγενίζει τον άνθρωπο γιατί τον απαλλάσσει από την μεγάλη σκιά της φθοράς. Αυτή η ιερότητα που μας αποσπά από τις γήινες δεσμεύσεις. Η αυτοολοκλήρωση του εαυτού σαν κάτι ιερό που πραγματώνεται δύο ψυχές σε ένα σώμα.
Η λογική αποκτά το πλήρες νόημα της πια, συζευγνύεται αρμονικά με το συναίσθημα και μου επιτρέπει να διακρίνω το ουσιώδες από το επουσιώδες. Το βίωμα από την απλή ύπαρξη.
Άξιζε η αναμονή θα πεις όταν θα συμβεί και θα ευχαριστείς τον Θεό που περίμενες αυτό το ΕΝΑ .
