Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής
Λογικά ήταν η τελευταία φορά που τα είπαμε από κοντά. Από τόσο κοντά.
Φεύγω για εξωτερικό, δεν ήθελα να σου το πώ, δεν μου βγήκε.
Θα είσαι πάντα ένα «μικρό» απωθημένο για ‘μένα. Μια «μικρή» κυρία που πάντα θα θέλω να κάνω έρωτα μαζί της. Πάντα θα το θέλω αλλά κάθε φορά κάτι δεν θα το αφήνει να γίνει πράξη.
Ίσως δεν το τόλμησα εγώ τόσο, ώστε να φτάσει η λαχτάρα μου με όλες τις κραυγές της, στ’ αυτιά σου.
Ίσως δεν άφησα τον εγωισμό μου, να σου δείξει πώς δυο χρόνια μετά από εκείνη την μέρα που κατάλαβα πως νιώθω, συνεχίζω να σε ποθώ και να σε θέλω όπως τότε.
Ίσως και να μην θέλω να το μάθει κάνεις αυτό αλλά, υπήρξες ότι πιο δυνατό ένιωσα τέσσερα χρόνια που ήμουν στην Αθήνα.
Ίσως και να μην ήθελες ποτέ εσύ και να’ ναι όλα αυτά μονάχα φαντασιώσεις. Αλλά δεν νομίζω… Δεν ξέρω… Ποιος ξέρει άλλωστε…
Πάντοτε επεδίωκα μέσα στο φορτωμένο μου πρόγραμμα, να βρίσκω χρόνο ώστε να σε βλέπω. Με τον δικό μου τρόπο. Άλλοτε μια φορά στις δεκαπέντε ημέρες , άλλοτε μια φορά στο μήνα, μια φορά στους δυο μήνες κτλ. Σε άκουγα να μιλάς όταν βρισκόμασταν από κοντά και χανόμουν πίσω από τα χείλη σου σαν άλλος ακροβάτης που έπεφτε στο κενό, χάνοντας το τεντωμένο σχοινί κάτω από τα πόδια του.
Μπορώ να σου γράψω πράγματα, που δεν θα αντέξεις στο άκουσμά τους. Θα τα θεωρήσεις υπερβολικά και ψεύτικα.
Δεν ξέρω αν το θυμάσαι αλλά πάντα μου άρεσε να μυρίζω τα μαλλιά σου. Αυτή η αίσθηση φρεσκάδας και νεανικής ανεμελιάς, αυτή σου η παιδική αφέλεια, η ανυπότακτη καρδιά, τα οχυρωμένα «όχι» σου, η λεπτότητα των κινήσεών σου και οι αφορμές που μου ‘δινε τα βράδια το κορμί σου, όλα αυτά κουβάρι, μερόνυχτα μες το μυαλό μου.
Δυο χρόνια τώρα, μερόνυχτα, μες το μυαλό μου.
Δυστυχώς, όλη η κατάρα που κουβαλάει το σινάφι μου, καλπάζοντας και κάνοντας σενάρια, τρέχοντας διαδρομές και ανοίγοντας «φώτα» εκεί που δεν υπάρχουν, θα με οδηγεί πάντα στο να φεύγω.
Φυγή. Η μόνη κι αιώνια ερωμένη μου.
Θα σε θυμάμαι πάντα, με μια δική μου, άσπιλη αγάπη και αφοσίωση.
Ήμουν ο πιο διακριτικός θαυμαστής σου και μεταξύ μας, πάντα θα είμαι!
Καλή τύχη.
