Γράφει η Εύα Καρρά
Οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν. Οι άνθρωποι προχωράνε. Σιγά σιγά, ξεχνάς τις λεπτομέρειες, τα λόγια, τις μυρωδιές, τις στιγμές που κάποτε σε έκαναν να ανατριχιάζεις.
Αλλά εγώ δεν θέλω να είμαι μια ακόμα ανάμνηση που ξεθώριασε.
Δεν με νοιάζει να με θυμάσαι με γλυκύτητα, να με βάζεις σε κουτάκια του παρελθόντος, να με διηγείσαι σαν ένα «κάποτε» που έζησες και πέρασε.
Θέλω να σε στοιχειώνω.
Να με κουβαλάς μέσα σου, ακόμα κι όταν δεν το θες.
Να μην υπάρχει τραγούδι που να μην σου θυμίζει κάτι από μένα. Να μην υπάρχει βράδυ που να μη σου λείπει η αίσθηση του κορμιού μου δίπλα στο δικό σου. Να μη μπορείς να με αντικαταστήσεις, γιατί όποιος κι αν έρθει μετά από μένα, θα είναι πάντα «μετά από μένα».
Θέλω να έρχομαι εκεί που δεν με περιμένεις.
Να κόβω τη σκέψη σου στη μέση, να σου χαλάω την ησυχία. Να γίνομαι η αμφιβολία σου κάθε φορά που νομίζεις ότι έχεις προχωρήσει. Να είμαι το «αν» που θα σε κρατάει ξάγρυπνο, το «και αν είχα μείνει λίγο ακόμα;», το «και αν όλα ήταν αλλιώς;».
Δεν θέλω να περάσω απ’ τη ζωή σου και να ξεχαστώ σαν μια παλιά ιστορία.
Θέλω να γίνω το λάθος που δεν έκανες.
Η επιλογή που δεν τόλμησες.
Η σκιά που δεν έφυγε ποτέ από μέσα σου.
