Γράφει η Γεώρα
Δεν μας πονάει το πολύ, αλλά εκείνο το λίγο που ζήσαμε. Δεν μας πονάει το όνειρο, αν δεν καταφέρουμε να το αγγίξουμε ελάχιστα και ύστερα το χάσουμε.
Έτσι λοιπόν δεν με πονάει ό,τι δεν συνέβη αλλά ό,τι κατάφερε να συμβεί ανάμεσα σε σένα και σε μένα και ό,τι δεν μπορεί να συμβεί πλέον μεταξύ μας.
Γι’αυτό αν το δεις, να ξέρεις πως είναι για εσένα, αυτό που γράφω, ίσως σαν μια μορφή εξιλέωσης από του πόθου την επιθυμία.
Μου λείπεις! Μου λείπει που είναι καλοκαίρι και δεν πάμε μαζί για μπάνιο, που δεν είμαστε στο αυτοκίνητο να σου λέω «ανέβασε λίγο τον ήχο γιατί παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι» και εσύ να γελάς και να το χαμηλώνεις για να με εκνευρίσεις. Μου λείπει που δεν γελάμε μαζί, που δεν κοιμόμαστε μαζί. Μου λείπει που πλέον όταν βγαίνουμε για ποτό και συναντιόμαστε τυχαία δεν υπάρχουν βλέμματα φωτιάς ανάμεσά μας.
Μισώ την απόσταση, σιχάθηκα την τυπικότητα. Θυμώνω που δεν είμαι κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Που δεν βρίσκεις αφορμές να με φιλάς στα κρυφά, κάνοντάς με να κοκκινίζω από το φόβο μη μας δει κάποιος και εσύ να μου λες « πρέπει να ζούμε τη στιγμή στο έπακρο!». Νευριάζω που είσαι ακόμα ανάγκη μου, που ξέρω πως μ’αγαπάς και τελικά για κάτι ηλίθια πρέπει γίναμε έτσι.
Ναι λοιπόν, μου λείπεις όσο κανένας άλλος και αυτό με έχει τρομάξει. Γιατί ακόμα σ’αγαπάω! Γι’αυτό βλάκα μου, αν το δεις αυτό να ξέρεις πως είναι για εσένα, μου λείπει που δεν μπορώ να σε φωνάξω με το υποκοριστικό σου και που δεν έχω το χαμόγελό σου στη ζωή μου. Μου λείπει η μυρωδιά σου, το βλέμμα σου και όσα κατάφερες να με κάνεις να νιώσω!
