Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Ξάπλωσα στο χώμα, όχι για να ξεκουραστώ.
Αλλά για να θυμηθώ.
Πώς είναι να μην κυνηγάς τίποτα, να μην αποδεικνύεις τίποτα, να μην απολογείσαι σε κανέναν.
Να είσαι απλώς εσύ.
Τα χόρτα μπλέχτηκαν στα μαλλιά μου, τα λουλούδια με φίλησαν στα δάχτυλα,
κι ο ήλιος πέρασε μέσα απ’ τις σκιές και έπεσε πάνω μου σαν να με διάλεξε.
Όχι γιατί ήμουν όμορφη.
Αλλά γιατί ήμουν ήσυχη.
Δεν έψαχνα το βλέμμα κανενός.
Δεν περίμενα κανένα χάδι.
Αυτό το σώμα κουβαλάει ιστορίες που δεν είπα, μάχες που δεν φώναξα, πληγές που έγιναν σιωπή.
Και ξέρεις τι;
Μ’ αρέσει έτσι.
Να με βρίσκω μόνη μου.
Να μην φοβάμαι να ξαπλώσω στο δικό μου σκοτάδι, με το φως να κάνει παιχνίδι πάνω μου.
Γιατί αν δεν αντέξεις τη σκιά σου, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να λαχταράς φως.
Είμαι από εκείνες τις γυναίκες που δεν χαρίζονται.
Που δεν φωνάζουν για να τις προσέξεις.
Αλλά όταν πέσεις πάνω τους, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι τυχαίο.
Δεν με ντύνει το βλέμμα σου.
Με ντύνει η δύναμή μου.
Το χώμα κάτω μου και η φωτιά μέσα μου.
Κι αν κάποιος θέλει να με αγγίξει, να ξέρει…
Δεν είμαι λουλούδι να κόβεται.
Είμαι ρίζα.
Κι από εδώ, δεν ξεριζώνομαι εύκολα.
