Γράφει η Αστέρω
Δεν υπάρχει πιο σκληρή μάχη από αυτή που γίνεται μέσα μας. Είναι ένας πόλεμος αόρατος. Δεν ακούγονται φωνές, δεν πέφτουν πυροβολισμοί, κι όμως αφήνει πίσω του περισσότερα συντρίμμια από οποιαδήποτε άλλη σύγκρουση. Από τη μία πλευρά στέκεται το μυαλό, γεμάτο λογική, φόβους και αναμνήσεις. Από την άλλη η καρδιά, που δε γνωρίζει ούτε από αποδείξεις ούτε από εγγυήσεις. Γνωρίζει μόνο να αγαπά.
Το μυαλό δεν είναι εχθρός. Προσπαθεί να σε προστατεύσει. Σου θυμίζει όλες εκείνες τις φορές που εμπιστεύτηκες και προδόθηκες. Τα βράδια που κοιμήθηκες με ένα βάρος στο στήθος. Τα δάκρυα που δεν είδε κανείς. Τις υποσχέσεις που έσπασαν πιο εύκολα απ’ όσο ειπώθηκαν. Σου ψιθυρίζει πως δεν αξίζει να ξαναπεράσεις τον ίδιο πόνο. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, έχει επιχειρήματα.
Η καρδιά όμως δε λειτουργεί με επιχειρήματα. Δεν κάθεται να υπολογίσει πιθανότητες επιτυχίας ούτε ζητά συμβόλαια αιώνιας αγάπης. Χτυπά λίγο πιο γρήγορα όταν εμφανιστεί ο σωστός άνθρωπος και σου λέει μόνο μία λέξη «Τόλμησε».
Εκεί αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος.
Γιατί κάθε σχέση είναι ένα ρίσκο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να σου υπογράψει ότι δε θα σε πληγώσει ποτέ. Δεν υπάρχει έρωτας με εγγύηση επιστροφής χρημάτων. Η αγάπη δεν είναι επένδυση χαμηλού κινδύνου. Είναι άλμα στο κενό. Και κάθε φορά που αγαπάς, αποδέχεσαι ότι μπορεί να βρεθείς με μια καρδιά γεμάτη ουλές.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δε μένουν μόνοι επειδή δε βρίσκουν τον κατάλληλο άνθρωπο. Μένουν μόνοι επειδή αφήνουν τον φόβο να αποφασίζει αντί για εκείνους. Ντύνουν τον φόβο με όμορφες λέξεις. Τον λένε «ωριμότητα», «αυτοπροστασία», «ρεαλισμό». Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ο ίδιος φόβος που τους ψιθυρίζει «Μην αγαπήσεις πολύ. Μη δεθείς. Κράτα πάντα μια έξοδο κινδύνου».
Μόνο που έτσι δεν ζεις. Απλώς επιβιώνεις. Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να επιβιώνεις και στο να ζεις.
Το πιο θλιβερό δεν είναι να κλάψεις επειδή τελείωσε ένας μεγάλος έρωτας. Το πιο θλιβερό είναι να μη ζήσεις ποτέ έναν μεγάλο έρωτα επειδή φοβήθηκες την πιθανότητα να τελειώσει. Είναι να γνωρίσεις έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή σου και να τον κρατήσεις μακριά επειδή κάποιος άλλος, χρόνια πριν, σε πλήγωσε.
Πόσο άδικο είναι αυτό;
Να πληρώνει ένας καινούργιος άνθρωπος το τίμημα των λαθών κάποιου που δε βρίσκεται πια στη ζωή σου. Να αφήνεις το παρελθόν να κρατά όμηρο το μέλλον σου. Να καταδικάζεις μια αγάπη πριν καν της δώσεις την ευκαιρία να υπάρξει.
Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να πάρεις μια απόφαση.
Θα συνεχίσεις να ακούς το μυαλό που σου υπόσχεται ασφάλεια ή θα εμπιστευτείς την καρδιά που σου υπόσχεται ζωή; Γιατί το μυαλό θα σε κρατήσει μακριά από τον πόνο. Αλλά θα σε κρατήσει και μακριά από τον έρωτα. Θα σε γλιτώσει από την απογοήτευση. Αλλά θα σε απομακρύνει και από εκείνες τις αγκαλιές που κάνουν τον χρόνο να σταματά.
Θα σε προστατεύσει από τα δάκρυα. Αλλά θα σου στερήσει και τα χαμόγελα που γεννιούνται μόνο όταν αγαπάς χωρίς όρους.
Αν λοιπόν αποφάσισες ότι αυτός ο άνθρωπος αξίζει το ρίσκο μην κάνεις πίσω. Μην αγαπάς με το ένα πόδι έξω από την πόρτα. Μην κρατάς την καρδιά σου σε απόσταση ασφαλείας. Μην φιλάς με τον φόβο της επόμενης μέρας.
Δώσου. Εμπιστεύσου. Ρίσκαρε.
Γιατί έτσι είναι ο έρωτας. Δεν υπόσχεται ότι δε θα σε διαλύσει.
Σου υπόσχεται όμως ότι, έστω και για λίγο, θα νιώσεις πιο ζωντανός από ποτέ.
Και αν στο τέλος πληγωθείς; Θα γιατρευτείς.
Οι άνθρωποι έχουν μια απίστευτη δύναμη να ξαναχτίζονται. Αυτό που δε γιατρεύεται εύκολα είναι η μετάνοια. Εκείνο το βασανιστικό «κι αν…».
«Κι αν του είχα δώσει μια ευκαιρία;»
«Κι αν είχα μείνει;»
«Κι αν είχα αγαπήσει λίγο πιο γενναία;»
Γιατί στο τέλος της ζωής μας δε μάς στοιχειώνουν οι έρωτες που χάσαμε. Μας στοιχειώνουν οι έρωτες που δεν τολμήσαμε ποτέ να ζήσουμε.
Και τότε καταλαβαίνεις πως το μυαλό μπορεί να σε κράτησε ασφαλή.
Αλλά μόνο η καρδιά είχε τη δύναμη να σε κάνει πραγματικά ζωντανό.
