Γράφει η Γεώρα
Όταν τελικά η τύχη που θεωρούσαμε είναι η ατυχία μας και ένα σκληρό μάθημα ζωής τι κάνουμε; Όταν η ευτυχία που χτίζαμε στο μυαλό μας ήταν μόνο εκεί και από υπερβολική αισιοδοξία νομίζαμε πως θα γίνει και πραγματικότητα και τελικά “φάγαμε” τα μούτρα μας και ακόμα να “χωνέψουμε” πως δεν είδαμε;
Καμάρι μου, έβλεπες! Μην κοροϊδευόμαστε! Απλά μερικές φορές μας πιάνει αυτό το γαμώτο, αυτό το εγώ θα τον αλλάξω, θα την αλλάξω, μαζί μου είναι διαφορετικά. Όταν σου αρκούν τα ψίχουλα ενώ αξίζεις ολόκληρο ωκεανό, κάπου κάνεις λάθος και η εκτίμηση για τον εαυτό σου έχει φτάσει στα τάρταρα.
Μόνο τα περιστέρια αρκούνται στα ψίχουλα και σένα η καρδούλα σου δεν είναι περιστέρι. Εσένα η καρδούλα σου αξίζει την αγάπη που δίνεις, το νοιαξιμο, την προσοχή στις λέξεις, στα βλέμματα όταν σου μιλούν, την ενσυναίσθηση, την τρυφερότητα, το ρομαντισμό! Αξίζει ό,τι δίνεις!
Αξίζει μια ψυχή ίδια με σένα! Όμως εσύ, αχ εσύ, τυφλωμένη μου καρδιά τους ντύνεις όλους με τα καλά τους ακόμα και αν δεν αξίζουν και σε ρίχνεις. Και έτσι τρως τα μούτρα σου! Και να σου ο πόνος και η στεναχώρια. Γιατί βρε ψυχούλα μου, δεν αξίζουν όλοι την καθαρότητα των λευκών που τους φοράς. Δεν μπορούν όλοι να σταθούν στα τόσο ψηλά που τους ανεβάζεις!
Εσένα η καρδιά σου αξίζει την αγνότητα που προσφέρεις! Αξίζει γέλια στις στιγμές και αγκαλιές που τόσο έχεις ανάγκη! Αξίζει έναν άνθρωπο να εκπέμπει το ίδιο με σένα! Και συ πήγες και έπεσες πάνω στο κενό. Στο αδιάφορο, στο μη συμβατό. Αλλά θα μου πεις, η ζωή βρίσκει πάντα τον δρόμο της, απλά θέλει να μας δώσει ένα μάθημα.
Να μας κάνει κάτι παραπάνω από αυτό που είμαστε. Να μας δυναμώσει, να μας δείξει πως αντέχεις, μπορείς, είσαι βράχος! Απλα έχει ένα σκληρό τρόπο να το δείχνει, όταν δεν σε εκτιμάς από την αρχή. Γι’αυτό, μη στεναχωριέσαι πολύ και πρόχωμα, θα βρεις τον σωστό δρόμο και τον σωστό τρόπο. Εξάλλου σίγουρα κάτι πολύτιμο θα κρατάς στα χέρια σου μετά από όλο αυτό! Γιατί ποτέ δεν μας αφήνει έτσι!
