Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Τι λες αγάπη μου, τρελάθηκες; Ακούς τι λες;
Κι επειδή μου πάταξες μέσα στα μούτρα μου ένα ξερό “φύγε”, πιστεύεις πως θα φύγω έτσι άπλα; Επειδή εσύ από καπρίτσιο, από δειλία κι από εγωισμό, θες να τα τινάξεις όλα στον αέρα, νομίζεις ότι θα με κάνεις συνένοχο σου σε ένα έγκλημα αποτρόπαιο;
Επειδή εσύ έχεις μάθει να λύνεις τα προβλήματα σου με φευγιά, πιστεύεις πως λειτουργεί έτσι όλος ο κόσμος γύρω σου;
Λάθος κάνεις αγάπη μου…
Εμένα μου έχουν μάθει, να πολεμώ για όσα αγαπάω.
Και στο κάτω κάτω, τι σκατά άντρας θα ήμουνα αν με την πρώτη την στραβή έβαζα την ουρά στα σκέλια;
Τι τα φοράω τα παντελόνια, αν στις πιο μεγάλες μάχες της ζωής, εγώ ρίχνω το σπαθί και την ασπίδα μου στο χώμα και τρέχω σαν παιδάκι να κρυφτώ;
Ποιο πραγματικό αρσενικό δέχεται την μοίρα του δίχως να πολεμήσει;
Ποιος θέλει να λογίζεται γενναίος, όταν αφήνει μια αγάπη αληθινή και ποιος τάχα μαχητής, είδε έναν έρωτα μεγάλο και το βάλε στα πόδια;
Άκου με αγάπη μου, γιατί εσύ ξεχνάς…
Εγώ που λες, κόπιασα για αυτόν εδώ τον έρωτα, τον είδα ανήμπορο να βγαίνει η ψυχή του και τον ανάστησα με τα ίδια μου τα χέρια ξανά από την αρχή.
Μάτωσα για αυτόν τον έρωτα, βράδια πολλά ξενύχτησα για να τον περιθάλψω, όταν ψυχορραγούσε λαβωμένος.
Πάλεψα για αυτόν τον έρωτα, έδωσα μάχες με δαίμονες δικούς μου, με δαίμονες άλλων, με δαίμονες φονιάδες κι όλους τους νίκησα έναν προς έναν.
Πέθαινα μαζί του κάθε φορά που μου έκανε παράπονα λες και ήτανε παιδάκι και γεννήθηκα ξανά απ΄ την αρχή όταν τον είδα επιτέλους να στέκεται όρθιος στα πόδια του, γερός και δυνατός.
Είναι δικός μου σου λέω αυτός ο έρωτας κι όποιος τολμάει ας έρθει μου να τον πάρει.
Είναι ολότελα δικός μου αυτός εδώ ο έρωτας και κανέναν δεν θα αφήσω να μου τον ακουμπήσει, όσο χτυπάει μέσα μου η καρδιά.
Μ’ ακούς αγάπη μου;
Εγώ, δεν πάω πουθενά!
