Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δείξε μου τις καλές σου μέρες, αλλά μη μου κρύψεις τις άσχημες. Δεν θέλω να σε ξέρω μόνο όταν γελάς, όταν έχεις κέφι, όταν είσαι στα πάνω σου και όλα γύρω σου μοιάζουν τακτοποιημένα. Θέλω να σε ξέρω κι όταν δεν είσαι καλή παρέα. Όταν ξυπνάς στραβά, όταν δεν θέλεις να μιλήσεις, όταν έχεις νεύρα με όλους και περισσότερο με τον εαυτό σου. Μη μου σερβίρεις μόνο όσα φωτογραφίζονται ωραία. Αυτά μπορώ να τα δω κι απ’ έξω.
Πες μου τι σκέφτεσαι στις τέσσερις το πρωί όταν δεν σε βλέπει κανείς. Τι φοβάσαι. Τι δεν έχεις ξεπεράσει όσο κι αν επιμένεις ότι «πάει, πέρασε». Πες μου ποια όνειρα κάνεις και ποια από αυτά φοβάσαι τόσο πολύ να κυνηγήσεις, που προτιμάς να λες ότι δεν τα θέλεις πια. Δείξε μου τις ανασφάλειες, τις κακές σου συνήθειες, τα σκοτάδια σου, τις σιωπές σου. Δείξε μου και τα τα σημάδια και τις ρωγμές που σου άφησε η μετωπική με τη ζωή.
Δεν θέλω να σε αλλάξω. Ούτε να σε σώσω. Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε, ας τελειώνουμε κάποτε με τους σωτήρες. Θέλω απλώς να ξέρω ποιον έχω απέναντί μου όταν τελειώσει το φλερτ, πέσουν οι άμυνες και δεν υπάρχει πια λόγος να εντυπωσιάσουμε ο ένας τον άλλον. Γιατί το να θέλεις κάποιον όταν είναι όμορφος, χαμογελαστός, διαθέσιμος και εύκολος δεν είναι κανένα σπουδαίο κατόρθωμα. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν έρθουν οι μέρες που θα κλειστείς, θα φοβηθείς, θα γίνει δύσκολος, θα χρειαστείς χώρο και μετά, ίσως, μια αγκαλιά χωρίς πολλές ερωτήσεις.
Γι’ αυτό μη μου δώσεις μόνο τα καλοκαίρια σου. Φέρε και τους χειμώνες που κρύβεις από τον κόσμο. Μη μου δείξεις μόνο το χαμόγελο. Θέλω να ξέρω και τι μπορεί να στο σβήσει. Μη μου πεις μόνο πού θέλεις να φτάσεις. Πες μου κι από πού έρχεσαι.
Δώσε μου ολόκληρο τον άνθρωπο, όχι το trailer.
Και άσε με να αποφασίσω αν μπορώ να μείνω για όλη την ταινία.
Γιατί τα ωραία κομμάτια σου θα τα αγαπήσουν πολλοί.
Το θέμα είναι ποιος θα γνωρίσει και τα υπόλοιπα και δεν θα ζητήσει επιστροφή μνημών, στιγμών και ζωής..
