Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Με μια φωνή υποστηρικτική. Με μια ματιά που κρύβει πολλά και που δεν θα πεις ποτέ. Λόγια χωρίς ουσία και πράξεις που χωρίς να το θέλεις σε προδίδουν.
“Κράτα με δίπλα σου, μην με αφήνεις να φύγω“, αυτό ήθελα να σου φωνάξω. Αυτό σκεφτόμουν καθώς απομακρυνόμουνα. Τα δάκρυα μου κυλούσαν ανεξέλεγκτα. Γύρω σιγή, καμία φωνή, κανένας ήχος.
Υποτίθεται ήσουν χαρούμενος για εμένα. Υποτίθεται με αγαπούσες. Υποτίθεται θα ήσουν πάντα δίπλα μου.
Στο μυαλό μου εκκωφαντικές φωνές, σε σκέφτονται, σε νοιάζονται, σ ‘αγαπούν, σε ψάχνουν, σε ζητούν. Πού είσαι; Πού ήσουν;
“Δώσε μου έναν λόγο να μείνω”, σκέφτομαι.
Οι σκέψεις μου μουδιασμένες μπροστά στην πραγματικότητα, μπροστά στην αλήθεια.
Σ’ έχασα και για λίγο τα έχασα. Ξέρω ότι απόψε δεν θα είμαι καλά, ξέρω ότι απόψε θα προσπαθήσει το μυαλό μου να σε δικαιολογήσει. Ξέρω ότι απόψε θα κλάψω μέχρι να μην μπορώ να ανασάνω. Στο τέλος όμως θα είμαι καλά.
Γιατί, ήθελα να μείνεις δίπλα μου και έφυγες και γι’ αυτό όσο κι αν ήθελα να μείνω δίπλα σου, έφυγα.
