Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Σε έναν κόσμο που το συναίσθημα έχει σβήσει, που θεωρείται τρωτό σημείο, αχίλλειος πτέρνα είναι μαγκιά να μπορείς να ερωτεύεσαι. Να αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή. Να μπορείς να παραδεχτείς πως την πάτησες. Πως η καρδούλα σου σκίρτησε. Τι πιο όμορφο από αυτό; Να έχουμε αισθήματα για έναν άνθρωπο και να τα παραδεχόμαστε; Να τα δείχνουμε, να τα φωνάζουμε ακόμη κι να πληγωθούμε. Γιατί το να αφήσεις την καρδιά σου εκτεθειμένη θέλει πολλά κότσια. Πρέπει η τόλμη να σου περισσεύει.
Πόσοι άνθρωποι από φόβο και μόνο δεν τολμούν να ερωτευτούν; Πόσοι ακόμη ερωτευμένοι δεν τολμούν να το παραδεχτούν; Έρμαια των φόβων τους ζουν ζωές συγκαταβατικές. Επιλέγουν το ‘’εύκολο’’ μόνο και μόνο επειδή είναι πιο διαχειρίσιμο. Θα μπορούσα να το παρομοιάσω σαν μια λίμνη. Ήρεμη, ρηχή αλλά τα νερά της είναι θολά. Ας μην ξεχνάμε πως τα νερά του ποταμού όσο ορμητικά κι αν είναι, είναι κρυστάλλινα, μπορείς να κολυμπήσεις μέσα τους να τα ευχαριστηθείς, δεν λιμνάζουν.
Να δείχνεις συμπόνια στους ανθρώπους που δεν κάνουν αυτό το βήμα της τόλμης. Να τους λυπάσαι. Πάντοτε θα ζουν μια ζωή βαλτωμένη. Χωρίς καμιά ουσία. Χωρίς να έρθει κάποιος να τους παρασύρει. Εσύ μπορεί να είσαι χείμαρρος μα πίστεψε με θα έρθει στη ζωή σου αυτός που ξέρει να κολυμπά σε ορμητικά νερά, αυτός που δεν θα φοβηθεί.
Μη θυμώνεις. Τόσο μπορούσαν, τόσο έκαναν. Δε φταις εσύ, δεν έκανες κάτι λάθος. Απλώς εκείνοι δεν μπορούσαν να χωρέσουν στη μικρή τους καρδιά το μεγαλείο της ψυχής σου.
Είμαι υπερήφανη που εμείς ως άνθρωποι δεν φοβηθήκαμε. Ερωτευτήκαμε, το είπαμε, το δείξαμε ακόμη κι αν δεν μπόρεσαν να μας διαχειριστούν. Εμείς είχαμε το θάρρος.
