Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη
Δε χρειάζεσαι μάτια μου ανθρώπους που να παίζουν μαζί σου.
Χρειάζεσαι ανθρώπους που να παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα για σένα.
Για να έχεις μια ζωή γεμάτη, μια ζωή που την αξίζεις.
Το χλιαρό και το μέτριο είναι μόνο για το μπάνιο σου και τον καφέ σου.
Οι αμφιβολίες είναι για τις επενδυτικές κινήσεις στα οικονομικά σου.
Όταν αγαπάς δεν αμφιβάλεις, για το τι μπορείς να κάνεις για τον άλλον.
Μέχρι που μπορείς να φτάσεις.
Πόσα βράδια μπορείς να κοιμηθείς χώρια του.
Δεν ακούς κανέναν, δε δέχεσαι συμβουλές για αυτό που ψιθυρίζει η καρδούλα σου.
Δεν υπάρχει λογική στον έρωτα και στην αγάπη.
Δε ζυγίζεις, σε συμφέρει δε σε συμφέρει, πόσα κερδίζεις και πόσα χάνεις. Δεν είναι η αγάπη μια αγοραπωλησία.
Είναι πιο απλά τα πράγματα, μετράς πόσα χαμόγελα σου προκαλεί, πόσο γρήγορα χτυπάει η καρδιά σου και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του.
Ακούς την καρδιά και παλεύεις με το μυαλό να μη χάσεις αυτό που έχεις.
Δεν παίζεις το συναίσθημα στη ρουλέτα, μην κλείνεις την πόρτα στην αγάπη, είναι κατάρα.
Σπίτι σου είναι εκεί που ζεσταίνεται η ψυχή σου, εκεί που τα πρωινά σου έχουν άρωμα και τα βράδια σου φως.
Ανήκεις εκεί που σε δέχονται όπως ακριβώς είσαι.
Κι αν παίζουν μαζί σου τότε σίγουρα δε είναι ότι αξίζεις.
