Γράφει η Πράξια Αρέστη
Η αμήχανη στιγμή που θα σε συναντήσω ξανά τυχαία μετά από καιρό και απλά θα προσπεράσω. Θα προσπεράσεις.
Αυτό σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες που χάσαμε κάθε επαφή. Δε θα το επιδιώξω. Δε θα το επιδιώξεις γιατί το τέλος γράφτηκε αυτή τη φορά με κεφαλαία. Όμως, η ζωή κάποτε παίζει μαζί μας, μας δοκιμάζει ή ίσως μας δίνει ευκαιρίες με την επιλογή να τις πάρουμε ή να τις αφήσουμε.
Ίσως για κάτι δευτερόλεπτα τα βλέμματά μας να συναντηθούν, όμως, ξανά θα γυρίσουν πλάτη.
Ίσως να είσαι με άλλη, ίσως να είμαι με άλλον. Ίσως να νιώσω ένα πόνο στο στήθος σαν να πιάνεται η καρδιά μου, όπως ένιωθα σε κάθε μας συνάντηση, σε κάθε βρισίδι και σε κάθε φυγή σου.
Ίσως να προσπεράσω αδιάφορη, ίσως και να χαρώ που δεν είμαι στη θέση αυτής που περπατάει δίπλα σου. Γιατί είχες δίκαιο. Έπρεπε να το τελειώσουμε για να ηρεμήσουν επιτέλους τα μέσα μας. Το “μαζί” ποτέ δε μας ήθελε. Ποτέ δε σε βόλευε αυτό που ήμουν, ποτέ δε μου ήταν αρκετό αυτό το λίγο.
Ίσως εσύ να νιώσεις ξανά μέσα σου τον πόθο, ίσως απλά προσπεράσεις αδιάφορα, ίσως σκεφτείς ευτυχώς που γλίτωσες και να κρατήσεις πιο σφιχτά το χέρι της νέας σου συντρόφου. Δε θα μάθω ποτέ.
Ξεκινήσαμε ως ξένοι και θα γίνουμε ξένοι. Τα σώματά μας θα ξεχάσουν τον πόνο της απουσίας, τη μυρωδιά, την αίσθηση του έρωτά μας. Τα χέρια μου θα συνηθίσουν να απλώνονται και να μη βρίσκουν τα δικά σου. Το μυαλό μου θα συνηθίσει να μη σε ψάχνει όταν έχει κάτι να πει.
Δε θα έχω πια άλλα παράπονα ούτε “θέλω” από σένα. Τίποτα δε θα σου ζητάω, θα στρέφομαι αλλού. Θα πηγαίνω εκεί που θέλουν να μ’ ακούσουν, που θα κάνουν ότι με καταλαβαίνουν, που δε θα με πληγώσουν, που δε θα με εκδικούνται από εγωισμό.
Θα βλέπω πού και πού τις νέες σου φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα. Θα σκέφτομαι πόσο όμορφος είσαι, όμως, μετά θα θυμάμαι πώς δεν υπάρχει επιστροφή για κανέναν. Δεν υπάρχει τελικά αυτό το νησί για μας. Δεν υπήρχε ποτέ και δεν καταφέραμε ούτε να φτιάξουμε έναν. Δεν είχαμε αρκετή αγάπη και δύναμη μέσα μας. Ήμασταν πρόσφυγες και δραπέτες χωρίς δική μας γη, αλλά ήταν αρκετό όσο ήμασταν μαζί.
Όταν σε συναντήσω θα σε έχω ήδη συγχωρήσει. Θα το κάνω για μένα. Για να είμαι καλά. Δε θα έχω όμως ξεχάσει. Το τσεκούρι ξεχνάει, το δέντρο ποτέ. Θα έχω πάντα, όμως, ένα παράπονο μέσα μου, που ίσως με το που θα σε κοιτάξω στα μάτια, γίνει ξανά δάκρυα.
Μου άξιζε ένα καλύτερο αντίο. Μου άξιζε μία καλύτερη συμπεριφορά. Όχι, μόνο στο τέλος αλλά σε κάθε στιγμή που μου φέρθηκες άδικα. Ίσως αυτό το παράπονο κάποια στιγμή να μην έχει καμία σημασία.
Όταν σε δω ξανά μόνο θα ξέρω αν γίναμε πια ξένοι ή αν ζούμε ακόμη ο ένας στα όνειρα του άλλου.
