Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Και την διεκδίκησες, και την κέρδισες. Και μπράβο σου και είσαι και μάγκας.
Και πέρασε κι ο πρώτος καιρός, και τα πρώτα μέλια.
Ήρθε κι η καθημερινότητα, η δουλειά, οι υποχρεώσεις, και την έβαλες στην σειρά. Την έβαλες στο πρόγραμμα.
Σήμερα αυτό, αύριο εκείνο, μεθαύριο εκείνη, κι ένα σινεμά την Παρασκευή, ένα φαγητό το Σαββατοκύριακο, μπήκε κι αυτή στο ημερολόγιο.
Κι ήρθε η μέρα που πίνει πάλι μόνη της καφέ.
Γράφει μανιωδώς στα χαρτιά της. Μιλάει στο τηλέφωνο. Χαιρετάει περαστικούς. Χαμογελάει, ψωνίζει, μαγειρεύει, τρέχει από δω κι από εκεί.
Φτιάχνει ταξίδια για την πάρτη της. Διαλέγει ταινίες και μουσικές.
Μόνη της. Δεν είναι η μέρα της. Δεν είναι η σειρά της. Δεν είναι η ώρα της.
Και την διεκδίκησες. Και την κέρδισες. Και σου το είπα το μπράβο σου; Σου το είπα ότι είσαι και μάγκας;
Ναι στα είπα.
Ότι δεν της πρέπει η μοναξιά στο είπα; Όχι, γιατί πίστευα θα το καταλάβεις από μόνος σου.
Ότι δεν της πάει να μπαίνει σε κουτάκι και να τακτοποιείται με το σωρό της καθημερινότητάς σου στο είπα; Όχι, γιατί πίστευα πως είναι αυτονόητο.
Κάποιες γυναίκες, γεννήθηκαν για να τακτοποιούνται σε κουτάκια, να βολεύονται, να συμβιβάζονται και να είναι χαρούμενες με ό,τι τους δίνεται.
Κάποιες άλλες, φτιάχτηκαν από υλικά σπάνια ρε αδερφέ, και είναι bigger than life. Νεράιδες γεννημένες και αερικά ασυμβίβαστα.
Κι εσύ πας να την βολέψεις, στο πρόγραμμα, το ημερολόγιο και τη βολή σου.
