Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Υπάρχουνε και κάποιοι που ξέρουν πως οι σχέσεις δεν είναι παιδική χαρά…
Που ξέρουνε πολύ καλά πως το να είσαι με έναν άλλο άνθρωπο δεν είναι απλό κι εύκολο, είναι όμως σίγουρα υπέροχο.
Που ξέρουν πως δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουνε στιγμές έντασης και διαφωνιών.
Υπάρχουνε, σου λέω, και κάποιοι που ξέρουν πως δεν είναι μόνοι τους, πως έχουν να κάνουν με έναν άλλο άνθρωπο, που θα έχει τις κακές του ώρες, τα κάτω του, τους δαίμονές του.
Ξέρουν ότι δεν θα τρέχουν πάντα σε πράσινα λιβάδια, ξένοιαστοι, ξεβράκωτοι και τραβώντας τις κοτσίδες τους. Και ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν και τα άσχημα, που σίγουρα θα έρθουν στην πορεία.
Ξέρουν πως θα υπάρξουν μέρες που δεν θα τις αντέχουν.
Ξέρουν πως θα υπάρξουν βράδια που θα κοιμηθούνε θυμωμένοι.
Ξέρουν πως θα υπάρξουνε στιγμές που θα αναρωτηθούν “γιατί συνεχίζω;”
Το ξέρουν οι αθεόφοβοι, πως όποιος ψάχνει τον τέλειο σύντροφο, χωρίς ελαττώματα, χωρίς κακές μέρες, χωρίς δαίμονες, δεν ψάχνει άνθρωπο.
Ψάχνει μια φαντασίωση!
Μα αυτό που ξέρουνε περισσότερο και καλύτερα από όλους, είναι πως δεν γίνεται χωριό, ρε φίλε, αν μπαίνει ο εγωισμός πιο πάνω από το εμείς.
Αν σε νοιάζει μονάχα ο εαυτούλης σου κι αδιαφορείς για τον σύντροφό σου.
Αν δεν δείξεις πίστη κι υπομονή στον άνθρωπό σου.
Δεν πας πουθενά, τελεία και παύλα!
Δεν είναι παιδική χαρά οι σχέσεις ρε!
Αν θες να παίξεις, και να περάσεις εύκολα, μην κάνεις σχέση δηλαδή.
